หิมะโปรยปรายเป็นแผ่นใหญ่
เวลานี้ภายในหลุมหลบภัยอุณหภูมิกำลังสบาย
หลุมหลบภัยนั้นฤดูหนาวอบอุ่น ส่วนฤดูร้อนก็ร่มเย็น อุณหภูมิถูกควบคุมให้อยู่ในระดับที่ค่อนข้างเหมาะสมตลอดเวลา ส่วนบ้านเหล็กด้านนอกเนื่องจากเป็นวัสดุที่ระบบผลิตขึ้นมา จึงมีผลป้องกันความหนาวเย็นได้ดีมาก
หานชิงเซี่ยยืนอยู่บนหอคอยชั้นสองมองออกไปยังดินแดนของตน เห็นเรือนกระจกสีดำที่ตั้งอยู่อย่างมั่นคงท่ามกลางพายุหิมะ ในที่สุดรอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ฐานที่มั่นของนางผ่านพ้นกระแสความหนาวเย็นระลอกนี้ไปได้อย่างราบรื่น
หลังจากลงมาจากชั้นสอง หานชิงเซี่ยก็พูดออกไปข้างนอกว่า
"หยางจื่อ เจ้าซื่อ เข้ามาเอาสวัสดิการได้แล้ว"
ฉู่ยี่หยุดงานในมือ "นายท่าน ข้าชื่อฉู่ยี่ ท่านเรียกข้าว่าอี้จื่อก็ได้นะขอรับ"
"อี้จื่ออี๋จื่อ ฟังดูแย่จะตาย สู้เรียกว่าเจ้าซื่อดีกว่า เจ้าซื่อ เข้ามา"
ฉู่ยี่ "..."
แต่ว่า เจ้าซื่อมันเพราะกว่าตรงไหน?
อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้ทึ่มนะขอรับ!
"พวกเจ้าเป็นคนของข้า สวัสดิการปลายปีต้องเป็นสองเท่า พวกเจ้าได้เสื้อกันหนาวขนเป็ดคนละสองชุด เสื้อกันหนาวด้านในสองชุด แล้วก็ได้แต้มสะสมอีกคนละหนึ่งร้อยแต้ม! อยากซื้ออะไรก็ไปเอาจากเสี่ยวเซี่ยได้เลย"
ฉู่ยี่พอได้ยินดังนั้นก็เลิกคิดมากกับฉายาเจ้าซื่อแล้ว "ได้ ขอบคุณนายท่าน!"
"ขอบคุณนายท่าน" สวีเส้าหยางก็กล่าวเช่นกัน
หานชิงเซี่ยพึงพอใจมากกับแรงงานทั้งสอง ไม่ผิด เป็นเหมือนพี่น้องแท้ๆ ของนาง เอาใจปลุกใจยกใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง "ไปทำกับข้าว วันนี้หิมะตกพวกเรากินสุกี้ไฟ ฆ่าปลาสดสักตัว แล้วก็มาทำซี่โครงหมูกินกัน!"