“เจอภัยแล้งได้ยังไง!”
ที่ฐานที่มั่นแห่งความหวัง ฉีซางมองรายงานสภาพอากาศที่วิเคราะห์แล้ว จมดิ่งสู่ความเงียบงัน
หลังจากเข้าฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ก็เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่
มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีพลังเอาชีวิตรอดสูงมาก ต่อให้ไวรัสซอมบี้ที่ร้ายกาจที่สุดระบาด ตราบใดที่มนุษย์ยังหายใจได้ พวกเขาก็จะเริ่มฟื้นฟูการผลิตและพัฒนาอีกครั้ง กระทั่งโต้กลับไป
ซอมบี้ไม่ใช่วิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ แต่ซอมบี้บวกกับภัยธรรมชาติ
เชี่ย นี่มันจะล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ชัดๆ!
ฐานเล็กๆ อย่างพวกเขาตอนที่หานชิงเซี่ยบุกโต้กลับเข้าเมือง ก็เร่งฟื้นฟูการผลิตสุดกำลัง แต่น่าเสียดายที่พบว่า
ภัยแล้ง!
หลังจากพายุหิมะและคลื่นความหนาวเย็นสิ้นสุดลง ก็ไม่มีฝนตกอีกเลย ตอนนี้ถึงเดือนพฤษภาคม อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน
ไม่ถึงสองวันก็พุ่งขึ้น 40 องศา
การผลิตที่พวกเขาพยายามอย่างยากลำบากพังหมดแล้ว
ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงจากวิทยุกระจายเสียง
“พวกโง่เอ๊ยฟังให้ดี สหพันธมิตรเซิ่งเซี่ยของเรา บุกยึดเฉิงเป่ยได้แล้ว!”
ฉีซาง: “!!!”
หัวใจของฉีซางแทบกระเด็นออกมาในทันใด
เขาฟังคำที่ถ่ายทอดจากปากของฉู่ยี่แบบคำต่อคำด้วยความตะลึงสุดขีด ไม่เคยมีสักวินาทีที่รู้สึกว่าคำว่า“พวกโง่”สามคำนี้ฟังดูแท้จริงขนาดนี้ มันกำลังหมายถึงเขานั่นแหละ!
หานชิงเซี่ยนาง นี่นางชนะอีกแล้ว!
ในสภาพอากาศที่ร้อนระอุขนาดนี้ นางบุกเข้าไปในเมืองได้!
เวลาไม่ถึงครึ่งปี ยึดมาได้สองเขต!