หลูเหวินได้ยินถึงตรงนี้ รอยยิ้มสปริงบนใบหน้าก็แข็งค้างเล็กน้อย
ลู่ฉีเหยียนไม่ได้โง่เลยสักนิด!
ตอนนี้กลไกรัฐพังทลาย ทั้งโลกเข้าสู่ยุคที่แต่ละฐานที่มั่นปกครองตนเอง
ยุคสมัยของอารยธรรมฐานที่มั่นที่เต็มไปด้วยเจ้าถิ่นมากมาย รุ่งเรืองเพียงชั่วครู่ แล้วก็ดับวูบ ไม่มีใครมีหน้าที่หรือพันธะต้องช่วยเหลือฐานที่มั่นอื่นโดยไม่หวังผล
ทุกฐานที่มั่นต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางโลกซอมบี้อย่างทรหด เพื่อให้อยู่รอดต่อไป
ต่อให้เป็นลู่ฉีเหยียนที่มีพื้นเพมาจากทางการ หลังจากปรับโครงสร้างตั้งเป็นฐานที่มั่น K1 แล้ว ผลประโยชน์ของเขาก็กลายเป็นการรักษาฐานที่มั่น K1 เอาไว้!
คือรักษาไว้!
เขารับผู้รอดชีวิตทุกคนได้โดยไม่มีเงื่อนไข และในศึกต่อสู้ก็คอยดูแลฐานที่มั่นเล็กอื่น ๆ แบบพี่ใหญ่อย่างเต็มที่ ช่วยเหลือฐานที่มั่นเล็ก ๆ เท่าที่จะทำได้
แต่รากฐานของทุกอย่างต้องอยู่ที่ฐานที่มั่น K1
ลู่ฉีเหยียนจะยอมให้คนของตัวเองอดมื้อกินมื้อ หนาวกายไร้เสื้อผ้า แล้วเอาสัมภาระออกมาสนับสนุนเขาเปล่า ๆ เพียงเพราะคำหวานสามสี่ประโยคได้ยังไง
ล้อเล่นหรือไง!
“ขอโทษครับ ผมพลาดเอง” หลังจากรอยยิ้มของหลูเหวินแข็งค้างไปชั่วครู่ เขาก็ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว กลับมาเป็นยิ้มละมุนเป็นมิตรเช่นเดิม
“ตอนนี้ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่มีรัฐคอยควบคุมช่วยเหลือ ผมนึกมาตลอดว่าฐานที่มั่น K1 คือศูนย์กลางของทางการ ที่จะช่วยพวกเราฐานที่มั่นเล็ก ๆ ได้”
สีหน้าลู่ฉีเหยียนยิ่งเย็นชาขึ้น “หัวหน้าหน่วยหลูเหวิน นี่คุณยังใช้ชีวิตอยู่ในอดีตหรือไง?”