เวลานี้ผ่านมาแปดเดือนแล้วตั้งแต่ซอมบี้ระบาด
ฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตมนุษย์ต่าง ๆ ค่อย ๆ ปรับตัวจากความโกลาหลและตื่นตระหนกในช่วงแรกได้
ในบรรดาฐานที่มั่นใหญ่น้อยเหล่านี้ บางแห่งตำแหน่งที่ตั้งไม่ดีเท่าไร ต้านทานได้ไม่นาน ก็ถูกฝูงซอมบี้โค่นทิ้ง
พวกมันเป็นเหมือนดอกไม้บานเพียงชั่วครู่ ทิ้งพิกัดไว้ในคลื่นวิทยุโลกแล้วก็หายสาบสูญไป
มีพวกที่ทรัพยากรไม่พอ ไม่อาจหาวัตถุดิบจากภายนอกได้ ต้องใช้แต่ของที่สะสมภายใน อย่างเช่นกลุ่มฐานที่มั่นกินคนที่หานชิงเซี่ยพบเมื่อสองวันก่อน ต่อให้พวกนั้นไม่มาเจอมัจจุราชหานชิงเซี่ยเข้า คนเหล่านี้ก็อยู่ได้มากสุดไม่กี่เดือนก็ล่มสลายเอง
แน่นอนว่ายังมีเหตุผลประหลาด ๆ อีกสารพัด อย่างเช่นฐานที่มั่นต่อสู้แย่งชิงภายในจนทำลายตัวเอง หรือไม่ก็ฐานที่มั่นสลายตัว ทุกคนต่างหนีเอาชีวิตรอด บางคนถึงขั้นถูกวันสิ้นโลกบีบจนคลั่ง ฆ่าฟันกันยกใหญ่ภายในฐานที่มั่น พาฝูงซอมบี้ตามมา
พูดโดยสรุป ที่รอดมาได้ล้วนมีกำลังพร้อมและโชคดีเป็นที่สุด
ฉีซางคำนวณคร่าว ๆ ในคอมพิวเตอร์ของเขา นับตั้งแต่เริ่มบันทึกฐานที่มั่นในพื้นที่นี้มาจนถึงตอนนี้ ฐานที่มั่นของมนุษย์ได้หายไปถึงหนึ่งในสามแล้ว
มันเหมือนฟองสบู่ทีละลูก หลังจากพายุคลั่งพัดผ่านไป ลูกไหนไม่ได้มาตรฐานก็ถูกคัดออก
กำลังของฐานที่มั่นยังเป็นเช่นนี้ ชีวิตของแต่ละคนภายใต้ฐานที่มั่นจะยากลำบากขนาดไหน
ฉีซางมองแบบจำลองข้อมูลตรงหน้าอย่างเย็นชา
"หานชิงเซี่ยยังบุกอยู่หรือ?" เขาเอ่ยขึ้น
"ใช่ค่ะ" เลขาสาวสวยคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เขา