"ตู้ม!"
เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่นขึ้นกลางหิมะ
ทันใดนั้น พื้นห้างใต้เท้าของหานชิงเซี่ยยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน
หานชิงเซี่ยและจินหู่ลุกพรวดตรงไปที่หน้าต่าง
มองออกไป ท่ามกลางหิมะสีส้มแดงปลิวว่อนฟ้า ขบวนรถที่แล่นเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบพุ่งทะยานออกมาจากทิศทางเขตที่อยู่อาศัย
จรวดและปืนกลยื่นพ้นจากตัวรถพวกนี้ กราดยิงออกไปข้างนอกเปรี้ยงปร้าง
เบื้องหลังพวกเขาคือกระแสคลื่นซอมบี้ราวกับภูผาและมหาสมุทร!
ซอมบี้จำนวนมากเดินออกมาจากตึกหมู่บ้าน ส่งเสียงร้องคำรามวิ่งไล่ตามรถพวกนี้ท่ามกลางหิมะ
"หานชิงเซี่ย!"
"หัวหน้า!"
เสียงของลู่ฉีเหยียนและสวีเส้าหยางดังขึ้นพร้อมๆ กัน
หานชิงเซี่ยเดินไปที่ทางเดินโบกมือให้พวกเขา "ข้าอยู่นี่"
ลู่ฉีเหยียนเห็นว่าเธอปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที "ข้าอยู่ตรงนี้ก่อน พวกเราลงไปก่อน"
เขาพูดจบก็นำคนลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว
ส่วนสวีเส้าหยางก็ก้าวฉับๆ เข้าหาหานชิงเซี่ย "หัวหน้า"
หลังจากรวมกับสวีเส้าหยางแล้ว หานชิงเซี่ยมองขบวนรถที่ดุดันข้างนอกนั่น "พวกเราก็ลงไป!"
นางพาสวีเส้าหยางและจินหู่ลงไปทางช่องทางนิรภัยจากห้องน้ำ
ระหว่างทางก็แนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน
ในยามฉุกเฉินเช่นนี้ไม่มีใครมีเวลามากพิธีอะไร สวีเส้าหยางและจินหู่เพียงผงกหัวให้กันก็จบ
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงบันไดหนีไฟระหว่างชั้นหนึ่งกับชั้นสอง
หานชิงเซี่ยเดินมาถึงนี่ก็หยุด นางยืนที่ช่องหน้าต่างใหญ่ของปล่องบันไดสังเกตการณ์ภายนอก