หานชิงเซี่ยมองสบตาข้างเดียวของฉินเค่อ แล้วตอบตกลงอย่างให้เกียรติ
เมื่อเห็นว่าเธอจะไป ป้าคนที่พูดเมื่อครู่ก็รีบขวางหานชิงเซี่ยไว้ “จะไปไหน!”
“เธอห้ามไป นี่เพื่อนร่วมทีมเธอหรือไง? พวกคุณหาคนกันยังไง ถึงได้หาคนเลวแบบนี้มาเป็นเพื่อนร่วมทีม รีบไล่มันไปซะ ข้าจะบอกให้นะ ที่ดินใหญ่สุดของมณฑล A เป็นของตระกูลฉินเรา ลูกชายคนเล็กข้าเป็นรองผู้ว่าการเมือง B เธอพาพวกเราออกไป พอหาพวกเขาเจอ ผลประโยชน์หนีไม่พ้นเธอหรอก!”
“คุณย่า ผมอยากออกไปแล้ว! ผมอยากออกไปกินไก่ทอด ผมไม่อยากอยู่ที่นี่!”
“ผมก็ด้วย! ผมจะเล่นเกมด้วย ไม่ได้เล่นเกมมานานแล้ว ให้เธอชาร์จมือถือให้ผมก่อน”
“พอแล้ว พอแล้ว” ป้าปลอบหลานชายที่รักทั้งสอง ก่อนพูดกับหานชิงเซี่ยต่อ “ได้ยินไหม รีบจัดการให้พวกเราเร็วๆ อย่าให้หลานข้าต้องลำบาก แน่นอนว่า ต้องไล่ไอ้คนเลวแมลงสาบนั่นออกไปก่อน! ตระกูลฉินเราไม่มีของต่ำช้าขยะแขยงแบบนี้”
ได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า ฉินเค่อที่สวมหมวกแก๊ปก็ก้มหัวต่ำลงเรื่อยๆ ทว่าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากกลับกว้างขึ้น
ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงคลึงกระสุนดังขึ้น
ใต้แสงสลัว ฉินเค่อมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ ขณะเธอยกปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อเข้าที่ปากของยายแก่
เสียงหญิงสาวเย็นชาเกียจคร้านดังขึ้น
“แกด่าใครว่าเป็นคนเลวแมลงสาบ? หา?”
“คนของข้า แกมีสิทธิ์อะไรมาด่า!”
หานชิงเซี่ยเหมือนโจรปล้นสะดมคนหนึ่ง แท้จริงแล้ว เธอก็เป็นคนแบบนี้!