เสียงชายวัยกลางคนที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหน้า
หานชิงเซี่ยเห็นชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังรูดซิปกางเกงเดินออกมาจากเพิงพักเล็ก ๆ ด้านหน้า หลังจากเขาออกมา ก็ถูกชายวัยกลางคนอายุราว 40-50 ปีที่ขาพิการเฝ้าอยู่หน้าเพิงพักกับหญิงชราผมเผ้ารุงรังโผเข้ากอดรั้งไว้พร้อมกัน
ทันใดนั้น หญิงวัย 40 ต้น ๆ หน้าตาอิดโรยก็วิ่งออกมาจากเพิงพักอีกคน ทั้งสามร้องตะโกนอยู่หน้าประตู
“ฟรี! มีคนเอาไม่จ่ายเงิน!”
“เร็วเข้า! นี่มีคนฟรี!”
“แม่งเอ๊ย ของกาก ๆ แบบนี้ยังกล้าบอกว่าข้าเอาไม่จ่าย! ตอนนั้นแกบอกข้าว่าไง เมียบ่าวยังสาวสวย สวยกว่าเด็กสาวอีก ดูยายแก่นี่สิ แกยังมีหน้ามาเรียกร้องเอาเงินข้าอีก!”
“ข้าก็ให้แกเลือกแล้วไง!”
“เลือก! แกยังมีหน้ามาพูดว่ามีให้เลือก! แม่อายุ 78 ของแกก็เอามาให้ข้าเลือกด้วยเหรอ!”
ชายวัยกลางคนกอดขาเขาไว้แน่น “ยังไงถ้าไม่ให้ของก็ไม่ให้ไป!”
“ใช่! ต้องให้ของ! แกไม่เอ๊าข้าไม่ใช่ปัญหาของข้า! มาถึงก็ต้องให้ของ!” หญิงชราตะโกนลั่น เรียกความสนใจจากคนทั้งถนน
ชายฉกรรจ์มองไปไกล ๆ เห็นคนแต่งตัวคล้ายทหารฐานที่มั่นหลายคนเดินมา จึงควักบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อออกมาด้วยความรังเกียจอย่างยิ่ง
“แม่งซวยชิบหาย!”
เขาโยนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงพื้น สะบัดคนพวกนั้นออก เหยียบซ้ำลงบนห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วเดินจากไป
สามคนนั้นโถมเข้าใส่ราวกับหมาบ้าทันที เก็บเศษบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ถูกเหยียบแหลกขึ้นมา
“ไสหัวไปให้หมด! นี่ข้าหามาได้! ห้ามแย่ง!”