หลูเหวินแทบจะระเบิดปอดเพราะความห่ามของหานชิงเซี่ย
เมื่อวานเป็นวันแรก และเขาก็สัมผัสได้ชัดว่าหานชิงเซี่ยมาไม่ดี เขาจึงไม่ให้เหลียงเฟิงแอบลงมือ
วันนี้จะขนเสบียงกลับไปคิดบัญชี พวกเขาต้องฉวยโอกาสขนให้ได้มากที่สุด
ใครจะไปคิดว่า แค่เริ่มลงมือก็ถูกหานชิงเซี่ยจับตาดู
หลูเหวินทั้งเกลียดทั้งกลัวจ้องมองคุณหนูคนนี้ บนใบหน้าบวมช้ำจนเหมือนหัวหมู ฝืนยิ้มออกมา "คุณหาน เขาไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษสายมิติส่วนตัวจริง ๆ นะ"
หานชิงเซี่ยเดินเข้ามา "สาบานซิ"
"ได้! ฉันสาบานว่า เขาไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษสายมิติส่วนตัวเด็ดขาด! ถ้าเขาเป็น ขอให้ทุกคนในทีมพวกเรา ตายอย่างอนาถ"
"หยุดก่อน ไม่ต้องทุกคน" หานชิงเซี่ยมองเขาอย่างใจกว้าง "แค่แกตายก็พอ"
หลูเหวินที่กำลังรับประกันเต็มที่ได้ยินดังนั้น ใบหน้าบวมช้ำก็เปลี่ยนสีทันที เขาไม่กล้าพูดชั่วขณะ
"ยังไง ไม่กล้าสาบานล่ะสิ? ถ้าไม่กล้าสาบาน จะสารภาพก็สารภาพ ถ้าสารภาพตอนนี้ หัวหน้าหน่วยลู่คงไม่เอาเรื่องแกถึงตายหรอก อย่างมากก็หักเสบียงพวกแกครึ่งหนึ่ง ว่าไง?"
หลูเหวินได้ยินดังนั้น "ได้! ฉันสาบาน! ถ้าเขาเป็นผู้มีพลังพิเศษสายมิติส่วนตัว ฉันตาย!"
ยังไงซะ หานชิงเซี่ยก็พิสูจน์ไม่ได้อยู่ดี...
สาบานก็สาบาน จะทำไม!
เขาเดิมพันว่าหานชิงเซี่ยหาทางพิสูจน์ไม่ได้!
"ฉับ!"
แสงเย็นวาบหนึ่งพุ่งออกมา
ดาบถังจากหลังของหานชิงเซี่ยถูกชักออก พาดลงบนคอของเหลียงเฟิงโดยตรง
วินาทีที่แสงดาบเย็นเยียบปรากฏ ใบหน้าของเหลียงเฟิงก็เปลี่ยนสีทันที "คุณจะทำอะไร!"