เยว่ถูมองไปที่หานชิงเซี่ย ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ตวัดขึ้น แล้วพูดกับลู่ฉีเหยียนด้วยเสียงต่ำ "ผู้หญิงของนายเหรอ?"
"ไม่ใช่ อย่าเข้าใจผิด เธอคือผู้ดูแลฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ย หานชิงเซี่ย" ลู่ฉีเหยียนแนะนำ "เธอแข็งแกร่งมาก"
เมื่อได้ยินคำว่าแข็งแกร่งมาก ดวงตาคมดั่งใบมีดของเยว่ถูก็ฉายแววประหลาดใจ เขาลุกขึ้นยืนด้วยร่างสูงใหญ่บึกบึน เดินมาหยุดตรงหน้าหานชิงเซี่ย แล้วยื่นมือออกมา "คนที่ลู่ฉีเหยียนบอกว่าแข็งแกร่ง ต้องแข็งแกร่งจริงแน่"
"ผมชื่อเยว่ถู ฐานที่มั่นไฟ"
หานชิงเซี่ยมองมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้า "หานชิงเซี่ย ฐานที่มั่นเซิ่งเซี่ย"
หานชิงเซี่ยจับมือของเยว่ถู ฝ่ามือประสานกัน เธอรู้สึกเหมือนกำหินร้อนผ่าว พลังที่แน่นหนุกราวกับจะระเบิดออกมาจากฝ่ามือของอีกฝ่าย
แม้เพียงฝ่ามือสัมผัสก็ยังรับรู้ถึงเลือดลมที่พลุ่งพล่านและกลิ่นอายบุรุษเพศจากร่างตรงหน้า
พูดง่าย ๆ คือแมนมาก
ทางด้านเยว่ถูก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนใคร
เขามองหานชิงเซี่ยด้วยความประหลาดใจยินดี มือเล็ก ๆ แบบนี้กลับอัดแน่นด้วยพลัง
เมื่อจับมือเธอเขารู้สึกถึงพลังที่ปะทะกันขึ้นมาทันที
ไม่แพ้เขาเลยสักนิด
"มีพลังจริง ๆ ด้วย" เยว่ถูพูด
"เล่าความคิดของนายก่อน" หานชิงเซี่ยดึงมือกลับ นั่งลงที่เดิมมองเขา
"วันสิ้นโลกปะทุขึ้น ผู้รอดชีวิตเหลือไม่ถึงหนึ่งในร้อย ทรัพยากรและเสบียงมหาศาลที่ตกค้างในเมืองมากพอให้ผู้รอดชีวิตทั้งหมดใช้ไปอีกหลายร้อยปี แค่เรายึดเมืองได้ เสบียงก็จะไม่ใช่วิกฤตใหญ่ที่สุดของมนุษย์อีกต่อไป! วิกฤตของเรามีเพียงซอมบี้! เราต้องกำจัดซอมบี้ให้หมดเท่านั้น ถึงจะได้พบกับความสงบสุขอย่างแท้จริง!"
หานชิงเซี่ยพยักหน้า เธอเห็นด้วยกับความคิดนี้อย่างยิ่ง