ลู่ฉือโจวกลับบ้านอย่างเงียบเชียบ ไปหยิบรองเท้าแตะของตัวเองที่อยู่หลังประตูห้องนอนมาใส่
ในห้องนอนว่างเปล่า ความคลุมเครือเมื่อคืนนี้หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาในห้อง ถ้วยน้ำที่รินไว้เมื่อคืนยังอยู่บนหัวเตียง ข้างๆ คือโทรศัพท์มือถือของเขาและถุงยางอนามัยที่ใช้ไปแล้วหนึ่งกล่อง
เขายกมือขึ้นขยี้ตา ก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น ยังค้างอยู่ที่หน้าเงินหนึ่งพันหยวนที่ได้รับ
“ให้ตายเถอะ”
ลู่ฉือโจวสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตา พยายามกดความขมขื่นและความเจ็บปวดที่พวยพุ่งในใจลงไป แต่สมองกลับดันทุรังทำตัวเป็นปฏิปักษ์ เต็มไปด้วยภาพของคนเมื่อคืนที่ทั้งน้ำตาจ้องมองขึ้นมาเพื่อขอจูบ และภาพในเช้านี้ที่เย็นชาห่างเหิน สลับกันไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้จิตใจเขาปั่นป่วน
ความหงุดหงิดไร้ทางระบาย เขาอดไม่ได้ที่จะสบถเสียงต่ำออกมาอีกครั้ง: “ให้ตายเถอะ”
ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ก็สั่นเบาๆ มีข้อความเด้งขึ้นมา เขาก้มตามอง เปิดดูอย่างเซื่องซึม เห็นรูปโปรไฟล์เป็นภาพวาดนามธรรมกระโดดขึ้นมา—เป็นบาร์เทนเดอร์ที่ทำงานพิเศษที่บาร์เมื่อคืนนี้ และเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาด้วย—อู๋ถง
ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อๆ กลิ่นของการนินทาลอยออกมาจากจอ:
"หนุ่มบริสุทธิ์ออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่นมาแล้วหรือยัง? อย่าถูกใครเขายั่วจนลืมเรียนสายไปเลยล่ะ"
"โอ้ย ลืมไปเลย หนุ่มน้อยของเราไม่ใช่หนุ่มบริสุทธิ์แล้วนี่นา"
ลู่ฉือโจวมองแล้วขมับกระตุกตุบๆ ราวกับมีคนเอาสว่านมาเจาะทั้งสองข้างพร้อมกัน เขากัดฟันกราม พิมพ์ลงบนหน้าจอเสียงดังเป๊าะแป๊ะ: