เวลาแปดโมงเย็น บาร์ "รัง"
แสงไฟยังคงมัวๆ สลัวๆ เหมือนเช่นเคย โคมไฟทองเหลืองเหนือบาร์ทอดแสงอบอุ่นเป็นวงๆ ลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม
ลู่ฉือโจวนั่งอยู่ที่มุมสุดของบาร์ ด้านหน้ามีแล็ปท็อปเปิดอยู่ หน้าจอแสดงเอกสารบทความ เคอร์เซอร์กะพริบอยู่ท้ายบรรทัดแรกเกือบชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีตัวอักษรถัดไปโผล่มา
อู๋ถงเช็ดแก้วอยู่ในบาร์ สายตาชำเลืองไปที่ประตูเป็นระยะ หลี่ชื่อเล่อเบียดตัวนั่งข้างลู่ฉือโจว เบื้องหน้ามีน้ำแข็งเปล่าใส่เลมอนสองแผ่น เขากำลังเล่นมือถือด้วยความเบื่อหน่าย
"ตั้งนานแล้วนะ" อู๋ถงโน้มตัวเข้ามา มองหน้าจอของลู่ฉือโจว แล้วเลิกคิ้ว "บทความนายเขียนไปแค่สิบตัวอักษรเองเหรอ?"
ลู่ฉือโจวสีหน้าเฉยเมย นิ้ววางบนคีย์บอร์ดไม่ขยับ: "กำลังคิดอยู่"
"คิดบ้าอะไร" อู๋ถงหัวเราะเยาะ เก็บแก้วที่เช็ดเสร็จแล้วแขวนบนชั้น "เขียนไม่ออกก็อย่าฝืนทนเลย นายเป็นแบบนี้ ฉันดูยังเหนื่อยแทน"
ลู่ฉือโจวไม่สนใจเขา ค่อยๆ ยกเตกีลาขึ้นจิบหนึ่ง
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ลู่ฉือโจวปรากฏตัวที่บาร์ในที่นั่งประจำอย่างสม่ำเสมอ มาถี่กว่าอู๋ถงที่เป็นคนดูแลร้านเสียอีก
มาถึงทุกคืนสองทุ่ม กลับตอนเที่ยงคืนครึ่ง ตอนจะกลับยังต้องเหลียวหลังมองที่ประตูอีกสองสามครั้ง
บางครั้งอู๋ถงก็สงสัยว่าเขาจะตั้งใจย้ายมาอยู่ที่บาร์นี้เลยหรือเปล่า
ที่เกินจะเชื่อที่สุดคือ ไอ้คนนี้ดันใช้ช่วงเวลารอคนนั่นแหละ เขียนบทความสองชิ้นที่อาจารย์สั่งเสร็จเรียบร้อย
อู๋ถงเห็นอยู่ในตา ตกตะลึงอยู่ในใจ