ลู่ฉือโจวก้มลงมองจดหมายฉบับนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเยี่ยนชิง รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จางหายไปจนหมด แต่อุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงแล้ว
เขาโค้งตัวเก็บซองจดหมายขึ้นมา ไม่ได้แกะเปิดออก เพียงค่อยๆ พลิกดูด้านหลัง ด้านหน้ามีตัวอักษรเขียนอย่างประณีตว่า "อาจารย์เสิ่นกรุณาเปิดอ่านด้วยตนเอง" มุมขวาล่างยังวาดหัวใจดวงเล็กๆ ไว้ด้วย
ดูยังไงก็เป็นลายมือผู้หญิง
"ข้าบอกแล้วไง" เขาหนีบซองจดหมายไว้ระหว่างสองนิ้วแล้วแกว่งไปมา น้ำเสียงอบอุ่นจนทำให้คนฟังขนลุกไปทั้งหลัง "ปกติตอนอยู่มหาวิทยาลัยนายเคยริเริ่มเองมาจับมือข้าเมื่อไหร่? เสิ่นเยี่ยนชิง นายเพิ่งริเริ่มเองขึ้นมาข้าชักรู้ทันทีว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ"
เสิ่นเยี่ยนชิงอ้าปากจะพูด พยายามแก้ตัวครั้งสุดท้าย "อาจจะเป็นใครแอบใส่ไว้ตอนที่ข้าไม่ทันสังเกตก็ได้"
"อ้อ จริงเหรอ?" ลู่ฉือโจวปิดหนังสือลง ถือรวมกับจดหมายฉบับนั้นไว้ในมือ "หนังสือเล่มนี้โดยทั่วไปไม่ถูกนายถืออยู่ในมือก็ถูกล็อกไว้ในห้องทำงาน แล้วคนนั้นแอบใส่ได้ตอนไหน? ใช้วิชาทะลุกำแพงกลางดึกเข้ามา? หรือแปลงร่างเป็นยุงบินเข้ามา? มีความสามารถขนาดนี้เรียนภาษาจีนโบราณไปทำไม ตรงไปรายงานตัวที่หน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติเลยไม่ดีกว่าหรือ"
เสิ่นเยี่ยนชิง: "..."
ลู่ฉือโจวเห็นเขาไม่พูด ความหึงที่เก็บกดไว้กับความใจกว้างที่แสร้งทำมาทั้งหมดพลุ่งขึ้นมา น้ำเสียงทั้งโกรธทั้งน้อยใจ "แอบซ่อนจดหมายรักแล้วยังจะหลอกข้าอีก นายคิดจะควงสองลำเรือเหรอ? คิดว่าเราเพิ่งย้ายบ้าน เปลี่ยนที่อยู่แล้วจะเปลี่ยนคนไปด้วยเลยรึไง?"