ในวันที่ฝนตกพรำๆ วันหนึ่ง เฮ่อฉือจัดรถม้าคันหนึ่ง ตั้งใจจะไปส่งเฮ่อซีที่บ้านตระกูลแม่ด้วยตัวเอง
เสิ่นหลิงอวิ้นสวมเสื้อคลุมกันลมให้สามี พร้อมพูดเตือนด้วยความอ่อนโยน "อากาศไม่ดีนัก ระหว่างทางจงระวังตัว เดินช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ปลอดภัยก็พอ"
เฮ่อฉือจับมือของนาง ยิ้มแล้วพูด "ข้ารู้แล้ว ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน เจ้าต้องพร่ำพูดเรื่องพวกนี้"
เสิ่นหลิงอวิ้นชำเลืองมองเขาพลาง "ข้าก็มีสามีเพียงคนเดียว ลูกสาวเพียงคนเดียว ถ้าไม่พร่ำพูดกับพวกเจ้า แล้วข้าจะไปพร่ำพูดกับใครเล่า?"
เฮ่อฉือส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม
พวกเขาแต่งงานกันมาสิบแปดปีแล้ว นอกเสียจากปีแรกที่แต่งงาน เฮ่อฉือถือว่าไม่ใช่สามีที่ดีนัก แต่หลังจากเฮ่อซีเกิดได้ไม่นาน เขาก็เริ่มหันมาใส่ใจครอบครัว และความรักกับเสิ่นหลิงอวิ้นภรรยาก็ดีขึ้นทุกปี
เสิ่นหลิงอวิ้นมีสามีที่เอาใจใส่ ลูกสาวที่รู้จักผิดชอบชั่วดี แม้แต่งงานมาหลายปี นางก็ยังคงมีใบหน้าอ่อนโยนและสง่างาม รูปร่างเพรียวบาง ยืนนิ่งก็มีเสน่ห์สง่างามในตัว
นักเรียนที่อยู่ไกลออกไปเห็นเฮ่อฉือกับเสิ่นหลิงอวิ้นยืนอยู่ด้วยกัน ต่างต้องถอนหายใจว่าพวกเขาช่างเหมาะสมกันจริงๆ
เสิ่นหลิงอวิ้นมองดูรถม้า แล้วพูดเสียงเบา "อาชีกำลังอยู่ในวัยที่เริ่มสนใจเพศตรงข้าม เจ้าอย่าตำหนิเขามากเกินไปเลย ข้าดูออกว่าเพ่ยเยี่ยนเด็กคนนั้นรักอาชีจริงๆ ปฏิบัติต่อนางดีจริงๆ หากเจ้าเข้มงวดเกินไป ระวังจะได้ผลตรงกันข้าม"
เฮ่อฉือหัวเราะเย็น "ความรักกินไม่ได้หรอก เขาเป็นเพียงศิษย์ในนามของวัดเจินเซียง เป็นเพียงนายพรานปราบปีศาจเล็กๆ ก่อนที่จะมีบ้านเป็นของตัวเองและเก็บเงินได้พอ อย่าหวังจะแต่งงานกับลูกสาวข้า เราอุตส่าห์เลี้ยงอาชีมาอย่างดี ไม่ใช่ให้ไปลำบากกับคนอื่นข้างนอก"
ดวงตาของเสิ่นหลิงอวิ้นโค้งเป็นรอยยิ้ม
สีหน้าเฮ่อฉืออ่อนลง "เจ้าคิดว่าที่ข้าพูดมีเหตุผลไหม?"
เสิ่นหลิงอวิ้นพยักหน้า "อืม มีเหตุผลมาก"
เฮ่อฉือที่ถูกรับรองจากภรรยาเช่นนี้ รู้สึกตื้นตันใจอีกครั้ง