นางเฮ่อซี นั่งอยู่ที่ลานบ้าน หยิบกระจกทองแดงที่แอบซ่อนไว้ออกมาอีกครั้ง แล้วเขย่าเบา ๆ ข้างในปรากฏหมูน้อยอ้วนตัวหนึ่ง
หมูน้อยอ้วนได้พ้นจากสภาพที่ถูกย่างจนไหม้เกรียม กลายเป็นหมูน้อยสีชมพูน่ารัก แต่มันยังคงหลับใหล ดูท่าอีกสักพักกว่าจะตื่น
เมื่อเพ่ยเยี่ยนเดินเข้ามา นางเฮ่อซีก็รีบเก็บกระจกทองแดงโดยไม่ทันคิด
เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย รู้ดีว่านางเฮ่อซีมีเรื่องปิดบังเขา แต่คนที่บังคับให้นางเฮ่อซีอยู่ในโลกนี้คือเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีสิทธิ์จะไปคิดมากว่านางเฮ่อซีมีอะไรไม่อยากให้เขารู้
เขาจำเป็นต้องมั่นใจเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น นั่นคือนางเฮ่อซีจะไม่จากเขาไป
มุมปากของเพ่ยเยี่ยนยกยิ้ม เดินมานั่งข้าง ๆ นางเฮ่อซี วางขนมที่เพิ่งซื้อมาบนโต๊ะหิน "อาซี ขนมเปี๊ยะดอกกุ้ยหอมเพิ่งออกจากเตา ยังร้อนอยู่เลย"
นางเฮ่อซีก็ไม่เกรงใจ หยิบขนมชิ้นหนึ่งมากัดคำหนึ่ง นางไม่ชอบของหวานเกินไป ขนมเปี๊ยะดอกกุ้ยหอมชิ้นนี้มีความหวานกำลังพอดี
เพ่ยเยี่ยนสังเกตสีหน้าของนางอย่างละเอียด เห็นนางชอบขนมชิ้นนี้ สีหน้าจึงผ่อนคลาย ใจก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง
มีน้ำใจ ก็ต้องตอบแทน
นางเฮ่อซีหยิบลูกพลัมดองเคลือบน้ำตาลออกมาจากถุงของว่างของนาง วางลงในมือของเขา "เชิญท่านทาน"
เพ่ยเยี่ยนส่งลูกพลัมเข้าปาก รสเปรี้ยวหวาน เขาดูชอบใจไม่น้อย หางตายกขึ้น ลมหายใจก็เบาสบายขึ้นมาก
นางเฮ่อซีคิดในใจ: