หยวนจือจือถูกบีบที่ลำคอแน่นจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ พูดอะไรออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้สักคำ
“เพ่ย...เพ่ยเยี่ยน...เจ้าไม่กลัว...ข้าจะฆ่าตัวตายหรือ?”
เพ่ยเยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกลนัก ร่างพลานิ่งดั่งขุนเขา ดูเหมือนเขาจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ข้ายื่นมีดให้เจ้า เจ้ากล้าฆ่าตัวตายหรือ?”
หยวนจือจือตัวเกร็งไปทั้งร่าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ตั้งแต่แรกเริ่ม เพ่ยเยี่ยนก็มองทะลุการเสแสร้งของนางได้ทั้งหมด
ความน้อยใจ การรบกวน การใช้ชีวิตเป็นเดิมพันของหยวนจือจือ ล้วนเป็นเพียงอุบายเรียกร้องความสงสารทั้งสิ้น นางละโมบในความร่ำรวยและเกียรติยศหลังจากภารกิจสำเร็จ รักชีวิตยิ่งนัก ไม่มีความกล้าที่จะตายจริง ๆ เลยแม้แต่น้อย
ตั้งแต่วินาทีที่นางปรากฏตัวต่อหน้าเพ่ยเยี่ยน เขาก็รู้สึกว่านางผู้นี้ช่างน่าขยะแขยง
ภายนอกนางดูน่ารักมีชีวิตชีวา แต่ละวันราวกับมีพลังเหลือล้นไม่รู้จักเหนื่อย พูดจาเจื้อยแจ้ว ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจริง ๆ
แต่สายตาที่แฝงการคำนวณหมายเอาชนะเขาอย่างชัดเจนนั้น ทำให้เขารู้สึกขัดใจยิ่งนัก
เพ่ยเยี่ยนไม่รู้ว่าหยวนจือจือต้องการสิ่งใดจากเขา นิสัยเขาระมัดระวังและขี้ระแวง ไม่ว่านางจะคิดการสิ่งใดจากเขา เพื่อความปลอดภัยเขาย่อมเลือกฆ่านางทิ้งก่อน
ทว่าเขากลับถูกเชื่อมชีวิตเข้ากับนางอย่างไม่มีเหตุผล จึงทำได้เพียงไว้ชีวิตนางไว้
เพ่ยเยี่ยนไร้ซึ่งความอดทนโดยสิ้นเชิง "กินของนั่นเข้าไป ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะลงมือเอง ข้าจะงัดกรามเจ้าก่อน แล้วค่อยเทของนั่นเข้าไป"
เขาไม่รั้งรอแม้แต่น้อย ชั่วพริบตาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
แรงกดที่คอของหยวนจือจือหายไป นางทรุดลงกับพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นละออง แล้วก็เพราะความเจ็บปวดจึงเอามือกุมคอไออยู่หลายครั้ง
เพ่ยเยี่ยนพูดถูก นางจะไม่ฆ่าตัวตาย เพราะนางกลัวความตาย
นางไม่เพียงกลัวความตาย แต่ยังกลัวความเจ็บปวด หากถูกกระทบกระแทกเพียงเล็กน้อย ผิวบางอันบอบบางก็จะไวต่อการทิ้งรอยแดงไว้
แต่เพ่ยเยี่ยนไม่เหมือนกัน เขาไม่กลัวความเจ็บปวด