ก่อนที่เฮ่อซีจะได้พบมารดา ใจของนางยังคงหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินทับอยู่ แต่เมื่อได้เห็นมารดารับภาพวาดงูขาวนั้นไว้ ก้อนหินในใจนางก็พลันหายไป
มารดาในโลกนี้ต้องทนทุกข์มาตลอดครึ่งชีวิต แต่จากนี้ไปชีวิตของนางจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน
เพ่ยเยี่ยนพาเฮ่อซีกลับมายังเรือนในเมืองน้ำเขียว
แทบจะก้าวเท้าเข้าไปในเรือนเพียงชั่วอึดใจ เขาก็สัมผัสได้ว่าคนในห้องใต้ดินนั้นหายไปแล้ว
แต่เขาไม่รีบร้อน
เพ่ยเยี่ยนส่งเฮ่อซีกลับถึงห้อง แล้วโน้มตัวลงมาหมายจะจูบนางสักที แต่นางกลับถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มหน้าลง
ตั้งแต่ที่นางตระหนักว่าตนไม่ใช่คนในโลกนี้ การที่เขาสนิทสนมเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกเป็นภาระในใจโดยไม่รู้ตัว และรู้สึกเหมือนกำลังทรยศต่อ "เพ่ยเยี่ยน"
เพ่ยเยี่ยนกำมือนางแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ฝืน
"อาซี ข้าต้องออกไปธุระสักหน่อย"
เฮ่อซีเงยหน้าขึ้นถาม "มีเรื่องอะไรหรือ?"
"ก่อนหน้านี้ท่านนายกเทศมนตรีมาหาข้า ด้านหลังเขามีปีศาจมั่วสุมกัน มันฆ่าคนและกินคน ชาวเมืองพากันหวาดกลัว ข้าจะไปปราบมันที่นั่น"
นางถาม "อันตรายไหม?"
นี่เป็นปฏิกิริยาแรกของเฮ่อซี เมื่อก่อนทุกครั้งที่เพ่ยเยี่ยนจะออกไปปราบปีศาจ นางก็จะถามด้วยความเป็นห่วงเสมอ
เพ่ยเยี่ยนดีใจในใจ ต่อให้นางไม่ยอมให้เขาจูบก็ช่างเถอะ
นางเป็นห่วงเขา นั่นก็แสดงว่าเขามีที่ยืนในใจนางแล้ว
"ไม่ต้องห่วง ข้าแค่จัดการสัตว์ร้ายไม่กี่ตัวเท่านั้น เดี๋ยวข้าก็กลับมา"