เสิ่นชิงเหอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จกลับมา ไม่เห็นเสิ่นหรง ก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา นางด่าเหล่าองครักษ์สองคนที่เฝ้าเสิ่นหรงอย่างหนัก แล้วก็รีบจัดคนไปตามหา
เสิ่นลี่จูบังเอิญปรากฏตัว เขาเห็นเสิ่นชิงเหอกังวลเป็นบ้าเป็นหลัง ก็เอ่ยปากว่า "ข้าเห็นพี่ชายไปหาท่านพ่อแล้ว"
เสิ่นชิงเหอได้ยินดังนั้นก็วิ่งหัวซุกหัวซุนไม่หันกลับ
พอมาถึงหน้าห้องของเสิ่นหลิงซู ก็ได้ยินเสียงสนทนาระหว่างเสิ่นหรงกับท่านพ่อพอดี
"ท่านพ่อ ข้ากับสือ...แฮ่กๆ ข้ากับคุณหนูฟาง กำหนดวันแต่งงานคงไม่ต้องเลื่อนอีกแล้วใช่ไหม?"
เสิ่นหลิงซูวางบัญชีในมือลง สีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
เสิ่นหรงหน้าแดงอีกครั้ง เขินมาก แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า "ข้าหมายความว่า ตอนนี้ร่างกายข้าไม่เป็นอะไรมากแล้ว ต่อให้ข้าลืมความทรงจำในอดีต แต่ข้ารู้ว่าข้ากับคุณหนูฟางควรได้แต่งงานกัน หากเลื่อนวันแต่งงานออกไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ดีต่อชื่อเสียงของนางด้วย"
เสิ่นหลิงซูฟังเสิ่นหรงพูดจาสวยหรูดูดี แล้วมองสายตาเลี่ยงหลบของเสิ่นหรง ก็รู้สึกขำในใจ
เจ้าเสิ่นหรงนี่ชัด ๆ ว่ารอไม่ไหวแล้ว อยากแต่งกับฟางฉืออวี่จะแย่แล้ว
แต่แรกเขายังคิดว่าเสิ่นหรงเสียความทรงจำ คงต้องใช้เวลาอยู่กับฟางฉืออวี่อีกหน่อยเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ที่แท้ต่อให้เสียความทรงจำ พอได้อยู่กับคนที่ชอบ ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะชอบอีกครั้ง