เฮ่อซีปีนขึ้นเขาตามคำชี้แนะของหมูน้อยอ้วน นางเดินช้า ใช้เวลานานกว่าจะถึงยอดเขา ทันใดนั้น กลิ่นคาวเลือดก็โชยมาเตะจมูก ทำให้นางต้องหยุดฝีเท้าไว้แต่ไกล
นางเห็นหยวนจือจือพุ่งตัวออกไปสละชีวิตแทนเพ่ยเยี่ยน และเห็นเพ่ยเยี่ยนรับร่างนางไว้ในอ้อมแขน คุกเข่าลงกับพื้น ชายหนุ่มที่มักจะเย็นชากับคนอื่นมาตลอด กลับเผยอารมณ์ออกมาให้เห็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เฮ่อซีกลับไม่รู้สึกโกรธเป็นอย่างแรก แต่นางกลับเกิดความรู้สึกประหลาดว่า "เป็นอย่างที่คิดไว้"
ลองคิดดูเถิด ใต้หล้านี้จะมีสักกี่คนที่ต้านทานความรักอันจริงใจและเร่าร้อนที่สุดของอีกฝ่ายที่มีต่อตัวเองได้?
ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นั้นยังสละชีวิตเพื่อตัวเองอีกด้วย
คนเรามิใช่ต้นไม้หญ้า จะอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวก็เป็นเรื่องธรรมดา
เฮ่อซีถอยหลังสองก้าว กลับหมดความกล้าที่จะเข้าใกล้เพ่ยเยี่ยน
แต่ในเวลานี้ เพ่ยเยี่ยนกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
เพราะการตายของหยวนจือจือ เขาจึงจมอยู่ในความทุกข์ทรมานอย่างสุดขีด เส้นผมสีดำค่อยๆ ถูกปกคลุมด้วยสีขาวดั่งหิมะ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นแผ่ประกายสีแดงเข้มอันน่ากลัว
เขากำลังจะตกสู่ทางมาร
ทุกอย่างช่างเหมือนกับภาพในความฝันของนางเป๊ะ!
เมื่อเขาตกสู่ทางมาร เขาจะสูญเสียสติและสังหารผู้คนไปทั่วอาณาเขตหมื่นลี้
หัวใจของเฮ่อซีถูกความตื่นตระหนกมหาศาลบีบรัดทันที นางไม่กลัวสิ่งใดอีกแล้ว รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วหยิบไม้เนื้อแข็งท่อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้น
จากนั้น นางก็ฝ่าลมดำที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต ตรงดิ่งไปหาชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งไร้สติ