เรียวตะกดหัวชินจังให้กลับไปนั่งที่ แล้วลดเสียงลง “ชินโนะสึเกะ นายทำให้พี่สาวคนนั้นลำบากใจนะ”
ชินจังเอียงหัวคิดแป๊บนึง แล้วซบเข้าไปข้างหูเรียวตะ พูดด้วยเสียงที่คิดว่าเบามากแต่จริง ๆ ดังทั้งตู้รถไฟ “งั้นคุณลุงถามแทนสิ!”
“ทำไมฉันต้องถาม!”
“ก็คุณลุงก็อยากรู้เหมือนกันนี่!”
“ไม่อยาก!”
“โกหก! เมื่อกี้คุณลุงมองพี่อากินะตาไม่กะพริบเลย!”
“โนฮาระ ชินโนะสึเกะ!”
รู้ตัวว่าสู้ชินจังไม่ได้ เรียวตะสูดหายใจลึก ตัดสินใจเปลี่ยนแผน
“ชินโนะสึเกะ ถ้านั่งเงียบ ๆ จนถึงลงรถ ฉันซื้อคุ้กกี้หมีน้อยให้”
ตาชินจังเป็นประกาย “จริงนะ?”
“จริง”
“งั้นเอาสองกล่อง!”
“…กล่องเดียว”
“กล่องครึ่ง!”
“ตกลง”
“คร้าบ——” ชินจังนั่งเรียบร้อย วางมือบนเข่า หุบปากสนิท
เรียวตะถอนใจโล่งอก
อากินะนั่งฝั่งตรงข้าม มองสองคุณลุงหลาน ตายิ้มเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
“คุณโคยามะกับชินโนะสึเกะคุงสนิทกันดีจังเลยนะ” เธอว่า
เรียวตะหันไปมองชินจัง
ชินจังนั่งหลังตรง ปิดปากสนิท แต่ลูกตากรอกกลิ้งไปมา
“ก็โอเคนะ” เรียวตะตอบอย่างจำยอม “ก็เปลืองค่าขนมหน่อย”
อากินะหัวเราะคิก
รถไฟเข้าสถานีโตเกียว อาคารนอกหน้าต่างเริ่มหนาแน่นขึ้น
อากินะยืนขึ้น
“ฉันลงแล้วนะ” เธอมองชินจัง ยิ้ม “ชินโนะสึเกะคุง ขอบคุณที่คุยด้วยนะวันนี้”
“ไม่เป็นไรครับ!” ชินจังโบกมือ “พี่อากินะ บ๊ายบาย!”
“บ๊ายบาย” อากินะหันมามองเรียวตะ “คุณโคยามะ ขอให้เดินทางราบรื่นนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
อากินะเดินไปถึงประตูรถ หันกลับมามองอีกแว๊บ
“ชินโนะสึเกะคุง”
“ครับ?”
“ไว้เจอกันครั้งหน้า ฉันร้องเพลงให้ฟังนะ”
ตาชินจังสว่างวาบ “จริงเหรอครับ!”
“จริงสิ” อากินะยิ้ม “สัญญาแล้วนะ”
ประตูรถเปิด เธอก้าวลงไป
กระโปรงสีขาวโคลงไปมาบนชานชาลา เธอกดปีกหมวกให้ต่ำลง ก่อนหายไปในคลื่นคน
เรียวตะมองตามหลังเธอผ่านหน้าต่าง คิดในใจ
ห่อตัวมิดชิดขนาดนี้ มีแค่สองอย่างแหละ เป็นคนดัง หรือไม่ก็กลัวแดด
ดูจากบุคลิกแล้ว น่าจะอย่างแรก
ยุค 80 คนดังชื่ออากินะ…
นากาโมริ อากินะรึเปล่านะ?
เรียวตะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่เจอร้านที่ขาย "โชโจะ A" เลย แปลว่าตอนนี้ นากาโมริ อากินะน่าจะเพิ่งเดบิวต์
ถึงอย่างนั้น อีกแค่สองเดือนเธอก็จะดังเป็นพลุแตกแล้ว
ชินจังทาบหน้าแนบกระจก มองไม่วางตา จนรถไฟเคลื่อนออกไปอีกครั้ง
“คุณลุง”
“หืม?”
“พี่อากินะอ่อนโยนจังเลยนะ”
“อืม”
“พี่เขาชอบผมรึเปล่า?”
“…”
“เพราะพี่เขามองผมตลอดเลย!”
เรียวตะกุมขมับ
เจ้าตัวแสบขี้อ่อยนี่
...........
ตึกสำนักพิมพ์ชูเอชะในยุค 80 เรียบง่ายกว่าที่เรียวตะคิดไว้
เรียบง่ายจนมองไม่เห็นป้ายชื่อเลย มีแค่ป้ายเงินเล็ก ๆ ปักอยู่ที่พื้นตรงทางเข้า เขียนแบบเรียบ ๆ ว่า "ชูเอชะ"
เรียวตะเดินเข้าไป ชั่วพริบตาเดียวชินจังก็หายแว้บแล้ว
เปลือกตากระตุกนิด ๆ แต่เรียวตะไม่ได้ออกตามหาชินจัง กลับเดินไปเคาน์เตอร์ต้อนรับ ก็เจอชินจังกำลังจีบสาวอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ด้วย
“หวัดดีครับ คุณพี่อยู่แถวไหน?
“ชอบผู้ชายแบบไหนครับ? ไปนั่งรถสามล้อผมเล่นลมเย็น ๆ มั้ย?”
ชินจังเอามือยันผนัง หน้าแดงกร่ำ
สาวที่เคาน์เตอร์ก็หน้าแดงซ่านเหมือนกัน
“ไอ้เด็กนี่” เรียวตะหน้าเจื่อน “ไปได้เชื้อใครมาเนี่ย”
เขาเดินหน้าเงิบไปที่เคาน์เตอร์
“สวัสดีครับ”
“เอ่อ ท่านคือ—”
“โอยามะ เรียวตะ ผมนัดกับคุณทาคากิไว้ครับ”
“อ๋อ อาจารย์โอยามะ!” ตาสาวหน้าเคาน์เตอร์เปล่งประกาย “บรรณาธิการทาคากิรอท่านอยู่ค่ะ ทางนี้เลยค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
เรียวตะฉวยตัวชินจังขึ้นอุ้ม แล้วเดินตามสาวคนนั้นไป
ทางเดินกองบรรณาธิการโชเน็นจัมป์รายสัปดาห์เต็มไปด้วยโปสเตอร์การ์ตูนยอดนิยม มี ทั้ง "ดราก้อนบอล", " หมัดดาวเหนือ", "เซนต์เซย่า" และอื่น ๆ
ประตูห้องประชุมสุดทางเดินเปิดอ้าอยู่ ชายหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่งกำลังจัดเอกสารข้างใน
พอเห็นเรียวตะ เขาก็ลุกพรวด เดินเร็ว ๆ เข้ามาหา
“อาจารย์โอยามะ! เหนื่อยไหมครับ เหนื่อยไหมครับ!”
“บรรณาธิการทาคากิ” เรียวตะพยักหน้า
สายตาทาคากิไปหยุดที่ชินจัง อึ้งไปแป๊บ “นี่คือ…”
“หลานชายผมเอง โนฮาระ ชินโนะสึเกะ”
“สวัสดีครับ!” ชินจังทักทายอย่างมั่นใจ “ผมเป็นแฟนหมายเลขหนึ่งของอุลตร้าฮีโร่ขบวนการ! และเป็นผู้ช่วยหมายเลขหนึ่งของคุณลุงด้วยครับ!”
ทาคากิหัวเราะ “ผู้ช่วยเหรอ? แล้วหนูทำอะไรเป็นบ้างล่ะ?”
“ผมวาดรูปเป็นครับ! แล้วก็ชิมพุดดิ้งให้คุณลุงด้วย!”
“…แค่ชิมพุดดิ้งนี่ถือเป็นงานผู้ช่วยแล้วเหรอ?”
“ใช่สิครับ!” ชินจังตอบหน้าตาย “เผื่อพุดดิ้งบูดจะทำยังไง? ผมต้องช่วยคุณลุงตรวจสอบนะครับ!”
ทาคากิหลุดขำ “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง งานสำคัญมากเลยสินะ”
เริ่มประชุมแล้ว
ทาคากิเปิดอ่านต้นฉบับที่เรียวตะเอามา สีหน้าค่อย ๆ เอาจริงเอาจังขึ้น
เขาพลิกทีละหน้า บางครั้งหยุดเลื่อนแว่น บางครั้งพยักหน้า บางครั้งขมวดคิ้วดูใกล้ ๆ
ในห้องประชุมเงียบมาก มีแต่เสียงกระดาษพลิก
ชินจังนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ ขาลอยห้อยแกว่งไปมา ปากขมุบขมิบอะไรบางอย่างไม่มีเสียง
เรียวตะเหลือบมอง
เด็กชายใช้นิ้ววาดวงกลมบนหัวเข่า คงกำลังจำลองท่าไม้ตายลำแสงของอุลตร้าฮีโร่ขบวนการอยู่แน่ ๆ
“ตอน ทะเลทรายใหญ่ ได้เสียงตอบรับดีมากครับ” ทาคากิปิดต้นฉบับ เงยหน้าขึ้น “จดหมายจากผู้อ่านกองสูงจนล้นกล่องสองกล่องแล้ว โดยเฉพาะตัวอาหยู่หยา มีคนถามถึงตอนจบของเธอเยอะมากครับ”
“เดี๋ยวพอเล่าเรื่องทะเลทรายใหญ่จบพวกเขาก็ได้ดูเองแหละครับ”
“ใช่ครับ…” ทาคากิยิ้ม “อาจารย์โอยามะครับ คุณคุมจังหวะเรื่องได้ดีจริง ตามกระแสนี้ หนังสือรวมเล่มพิมพ์ครั้งแรกน่าจะเพิ่มจากสามหมื่นเล่มเป็นห้าหมื่นเล่มได้เลยนะครับ”
นิ้วเรียวตะเคาะลงบนเข่าทีหนึ่ง
ห้าหมื่น
นักวาดการ์ตูนหน้าใหม่เล่มแรกรวมเล่ม ปกติตีพิมพ์ครั้งแรกอยู่ที่สองถึงห้าหมื่นเล่ม
อีกฝ่ายยอมให้ห้าหมื่น แปลว่าให้ความสำคัญกับผลงานมาก
แต่สำหรับ 镖人 (เปียวเหริน) แล้ว ยอดขายระดับนี้ก็ยังแย่มากอยู่ดี นั่นเป็นเพราะถูกฉุดรั้งด้วยชื่อเสียงของเขาในฐานะ “นักเขียนหน้าใหม่” ล้วน ๆ ไม่ใช่เพราะคุณภาพของมันไม่ดี
เพราะในโลกเดิมของเรียวตะ เปียวเหรินเคยสร้างกระแสโด่งดังในญี่ปุ่น น่าเสียดายที่เพราะไม่ใช่คนญี่ปุ่น เลยขายได้เรื่อย ๆ ธรรมดา
ผลงานอย่าง เปียวเหริน ที่มาจากวัฒนธรรมต้นทาง โดยเฉพาะวัฒนธรรมยุคสองราชวงศ์ฮั่น สามก๊ก สุยถัง มันจัดว่าเหนือชั้นสำหรับวัฒนธรรมปลายทางราวฟ้ากับดิน
ถ้ามีนักวาดการ์ตูนดัง ๆ ช่วยโปรโมทให้ก็ดีสิ แต่น่าเสียดาย…
“คุณลุง ผมจะไปเข้าห้องน้ำครับ”
เรียวตะผงกหัว “ออกไปเลี้ยวซ้ายครับ”
“คุณลุงไม่พาผมไปเหรอ?”
“ห้าขวบแล้ว ไปเองได้”
“แต่ถ้าผมหลงขึ้นมาล่ะ?”
“ออกไปเลี้ยวซ้าย เดินจนสุด ไม่หลงหรอก”
ชินจังลังเลนิดหน่อย แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งออกไป
ห้องประชุมเงียบลง
ทาคากิถอนใจโล่งอก “เด็กนี่…พลังเหลือล้นจริงเลยนะครับ”
“ใช่” เรียวตะยิ้ม “เด็กคนนี้ในเมืองคาสึคาเบะดังไม่เบานะครับ”
ทาคากิหัวเราะ “งั้นเรามาต่อกัน—”
ทาคากิเปิดแฟ้มต่อ คุยเรื่องที่ค้างไว้ต่อ