หลิวฉีตอบว่า “ทูลท่านอ๋อง บ่าวจัดคนไปแจ้งเรื่องต่อศาลต้าหลี่แล้ว ความเสียหายจากการจับกุมคนร้ายย่อมต้องให้ศาลต้าหลี่รับผิดชอบ อย่างไรเสีย การลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ในเมืองหลวงก็อยู่ในขอบเขตหน้าที่ปราบปรามของศาลต้าหลี่อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานพยักหน้า “เจ้ารออยู่ที่นี่ คอยยืนยันแผนชดใช้ค่าเสียหายของศาลต้าหลี่ หากศาลต้าหลี่ไม่ยอมจ่ายเงิน จวนจิ้งอ๋องจะจ่ายเอง จะปล่อยให้ชาวบ้านสูญเสียที่ทำมาหากินไม่ได้”
หลังสั่งการเสร็จ หลี่ซื่ออานก็กลับขึ้นเกี้ยวอีกครั้ง แล้วสั่งคนด้านนอกว่า “กลับจวนโดยเร็ว”
ส่วนมือสังหารที่หลบหนีไป หลี่ซื่ออานยังไม่มีเวลาสนใจ ในหัวของเขามีแต่เรื่องวิทยายุทธ์ เดี๋ยวก็กังวลว่าตนมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์หรือไม่ เดี๋ยวก็คิดว่าตนมีอายุถึงสิบเจ็ดปีแล้ว จะพลาดช่วงวัยที่เหมาะสมที่สุดแก่การฝึกยุทธ์ไปหรือยัง
หลี่ซื่ออานที่เต็มไปด้วยความกังวลมาถึงหน้าจวนในเวลาไม่นาน คนเฝ้าประตูเปิดประตูจวนรอไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ เขาลงจากเกี้ยวแล้วดึงเริ่นไป่ชวนมุ่งเข้าไปด้านใน
พลันเห็นสาวใช้หงเซียวเดินสวนมา เบื้องหลังของนางมีสาวใช้น้อยถือถ้วยน้ำแกงตามมาด้วย
หลี่ซื่ออานโบกมือ “ยังไม่กินข้าว” จากนั้นก็สั่งหงเซียวว่า “เจ้ามาด้วย”
หงเซียวเป็นนางข้าหลวงประจำจวน ในยามที่จิ้งอ๋องยังมิได้แต่งชายา นางถือเป็นสตรีที่มีฐานะสูงที่สุดในจวนจิ้งอ๋อง นอกจากหลิวฉีซึ่งดูแลกิจธุระทุกอย่างในจวนแล้ว ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดก็คือหงเซียว
ตามธรรมเนียมแล้ว จวนอ๋องควรมีผู้ดูแลสี่คน หลิวฉีเป็นขันทีประจำจวนอ๋อง รับผิดชอบกิจธุระทุกอย่างในจวน อีกคนคือขุนนางฝ่ายบุ๋นตำแหน่งฉางสื่อ ซึ่งดูแลกิจการบ้านเมืองภายนอกจวนทั้งหมด รวมถึงการปกครองเขตศักดินาและการจัดเก็บภาษี
ทว่านับแต่เหตุการณ์เจ็ดอ๋องก่อกบฏ เชื้อพระวงศ์ผู้เป็นอ๋องก็สูญเสียสิทธิ์ปกครองเขตศักดินาไป จวนอ๋องที่มีฉางสื่อประจำอยู่จึงมีน้อยยิ่ง อีกทั้งหลี่ซื่ออานเพิ่งเปิดจวน และยังพำนักอยู่ในเมืองหลินเฟิง
จึงไม่มีความจำเป็นต้องแต่งตั้งฉางสื่อ หลิวฉีจึงดูแลกิจธุระทุกอย่างในจวนแทน
เริ่นไป่ชวนดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการองครักษ์จวนอ๋อง ส่วนหงเซียวดูแลสาวใช้ในจวน บัดนี้หลิวฉีอยู่ด้านนอกคอยรับมือกับศาลต้าหลี่ หลี่ซื่ออานจึงพาหงเซียวกับเริ่นไป่ชวนไปยังห้องหนังสือ
หงเซียวรับถ้วยน้ำแกงจากสาวใช้ที่ตามหลังมา แล้วโบกมือให้พวกนางถอยออกไป ก่อนจะตามหลี่ซื่ออานเข้าห้องหนังสือ ทั้งสามนั่งลงที่โต๊ะ
หลี่ซื่ออานมองเริ่นไป่ชวนตรงหน้าด้วยแววตากระตือรือร้น จนเริ่นไป่ชวนนั่งไม่ติดที่
หลี่ซื่ออานเรียบเรียงถ้อยคำให้ดี ก่อนเอ่ยกับเริ่นไป่ชวนว่า “ผู้บัญชาการเริ่น สิ่งที่ท่านใช้เมื่อครู่คือวิทยายุทธ์หรือ?”
เริ่นไป่ชวนตอบอย่างนอบน้อม “พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง เป็นวิชาบางส่วนที่สืบทอดกันมาในตระกูลของกระหม่อม อีกทั้งยังมีประสบการณ์ที่สั่งสมจากสนามรบด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นผู้บัญชาการเริ่นก็มาจากตระกูลผู้ฝึกยุทธ์สินะ” หลี่ซื่ออานถามต่ออย่างไม่แสดงพิรุธ
ใบหน้าแก่ชราของเริ่นไป่ชวนแดงก่ำ เอาเถิด คราวนี้คุยโวเกินไปเสียแล้ว
เขารีบโบกมือให้หลี่ซื่ออาน “มิกล้าเรียกว่าตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ เป็นเพียงวิชาพื้นบ้านเท่านั้น วิชาที่ติดตัวกระหม่อมส่วนใหญ่ได้มาจากในกองทัพ แม่ทัพตี๋เคยชี้แนะอยู่บ้าง อีกทั้งในยามคับขันเสี่ยงตายก็ได้ประสบการณ์บางอย่าง จึงฝึกฝนมาถึงขั้นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เช่นนั้นด้วยขั้นฝึกยุทธ์ในปัจจุบัน ผู้บัญชาการเริ่นจัดอยู่ในระดับใดของต้าจาว?”
แม้เริ่นไป่ชวนไม่รู้ว่าหลี่ซื่ออานถามเรื่องนี้ด้วยเหตุใด แต่ก็ยังตอบตามตรง
“หากอยู่ในขั้นแปด หากสู้กันถึงตาย กระหม่อมน่าจะอยู่ในระดับชั้นหนึ่งของขั้นแปดพ่ะย่ะค่ะ แต่หากประลองบนเวที กระหม่อมคงเสียเปรียบอยู่บ้าง เพราะกระบวนท่าส่วนใหญ่เป็นวิชาสังหาร อาจถูกห้ามใช้บนเวทีพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานถามอีกว่า “ผู้ฝึกยุทธ์แบ่งเป็นกี่ขั้น?”
เริ่นไป่ชวนตอบว่า “ผู้ฝึกยุทธ์แบ่งเป็นเก้าขั้น ขั้นหนึ่งถึงขั้นสามหลอมผิวหนัง ขั้นสี่ถึงขั้นหกหลอมกระดูก ขั้นเจ็ดถึงขั้นเก้าหลอมจิตใจ เหนือขึ้นไปยังมีขั้นปรมาจารย์ แต่ขั้นปรมาจารย์ลึกลับยิ่งนัก กระหม่อมไม่เคยข้องเกี่ยวกับคนระดับนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานรู้สึกราวกับประตูลึกลับบานหนึ่งกำลังเปิดออกตรงหน้าอย่างช้า ๆ
เริ่นไป่ชวนรวบรวมความคิด แล้วค่อย ๆ อธิบายความเข้าใจของตนเกี่ยวกับขั้นวิทยายุทธ์
“ขั้นล่างสามระดับที่เรียกว่าหลอมผิวหนังนั้น คือขั้นหนึ่งถึงขั้นสาม เน้นการเคี่ยวกรำผิวหนัง ฝึกฝนการป้องกันภายนอก ทุกครั้งที่เลื่อนขั้น พลังป้องกันของร่างกายกับเรี่ยวแรงจะเพิ่มขึ้นมาก ทว่าไม่ถึงกับเกิดการเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือพ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อขัดเกลาผิวหนังเสร็จแล้ว ก็เริ่มเคี่ยวกรำเส้นเอ็นและกระดูก ถึงขั้นนี้ ร่างกายจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อถึงขั้นหกขั้นสมบูรณ์ ต่อให้เป็นคมอาวุธก็ยังต้านทานได้อย่างแข็งแกร่ง วิชาภายนอกจึงถือว่าถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว หากต้องการก้าวหน้าไปอีก จำเป็นต้องอาศัยเคล็ดวิชาภายใน ชักนำพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายเพื่อขัดเกลาตนเองพ่ะย่ะค่ะ”
“แต่การชักนำพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินไม่ได้อาศัยการขัดเกลาเส้นเอ็นและกระดูก หากอาศัยสภาวะจิตใจ จึงเรียกขั้นบนสามระดับว่าหลอมจิตใจ ขั้นเจ็ดเป็นขั้นเริ่มต้นของการนำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่าง ส่วนใหญ่พลังวิญญาณใช้ขัดเกลาและเคี่ยวกรำเส้นเอ็นกระดูกต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อถึงขั้นแปดระดับกลาง ผู้ฝึกยุทธ์ก็ใช้พลังวิญญาณที่สะสมในร่างเป็นอาวุธโจมตีได้ เช่น แสงคมดาบที่กระหม่อมใช้ขับไล่มือสังหารก่อนหน้านี้ นั่นคือพลังวิญญาณในร่างที่แผ่ออกมาภายนอกพ่ะย่ะค่ะ”
“ส่วนขั้นเก้า เล่ากันว่าไม่เพียงแผ่พลังวิญญาณออกมาภายนอกได้ ยังสามารถแนบพลังวิญญาณไว้กับวัตถุใด ๆ แล้วปล่อยออกไปนอกร่างได้ด้วย หากพลังวิญญาณแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง คนคนเดียวก็อาจต้านทัพนับหมื่นได้ แน่นอน นี่เป็นเพียงเรื่องเล่าขาน ในโลกความเป็นจริง เท่าที่กระหม่อมรู้ ยังไม่มีผู้ใดในขั้นเก้าทำได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ส่วนขั้นปรมาจารย์ ตามตำนานกล่าวว่าเป็นผู้ที่สัมผัสรับรู้ฟ้าดินได้ พลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินไม่จำเป็นต้องนำเข้าสู่ร่างอีกต่อไป เพียงยื่นมือหยิบฉวยก็ใช้ได้ทันที ฟ้าดินทั้งผืนล้วนเป็นตันเถียนของเขา ส่วนตัวเขาเองก็เปรียบเสมือนสะพานเชื่อมระหว่างฟ้าดินพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานฟังคำพูดของเริ่นไป่ชวนจนเคลิบเคลิ้ม วิทยายุทธ์ของโลกนี้ดูจะแตกต่างจากที่เขาเคยรู้จักอยู่บ้าง
หากแบ่งระดับพลังตามโลกของจินยง อย่างมากก็เพียงมีพลังภายในลึกล้ำ โจมตีได้รุนแรงขึ้น หรือถึงขั้นปล่อยพลังเป็นมังกรจากมือเปล่า
ทว่าตามที่เริ่นไป่ชวนกล่าว ไม่เพียงผู้ฝึกยุทธ์จะชักนำพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินมาใช้ได้เมื่อขั้นฝึกยุทธ์สูงขึ้น อายุขัยของพวกเขายังยืนยาวขึ้นตามขั้นฝึกยุทธ์อีกด้วย
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดมีอายุขัยได้ถึง 200 ปี ส่วนผู้ที่ถึงขั้นเก้าขั้นสมบูรณ์ อายุขัย 300 ปีก็ไม่ใช่เรื่องเกินฝัน
ส่วนขั้นปรมาจารย์ที่อยู่ห่างไกลยิ่งกว่านั้น เริ่นไป่ชวนไม่รู้แน่ชัด แต่คาดว่าอายุ 500 ปีคงเป็นไปได้
แล้วหากก้าวต่อไปอีกเล่า?
ทลายห้วงสุญตา มีชีวิตอมตะ ใครเล่าจะตอบได้แน่ชัด?
หลี่ซื่ออานถามเริ่นไป่ชวนถึงคำถามสุดท้าย “ในต้าจาวมีปรมาจารย์หรือไม่? ในจวนอ๋อง ผู้ใดมีขั้นฝึกยุทธ์สูงที่สุด?”
ใบหน้าของเริ่นไป่ชวนเผยความลำบากใจวูบหนึ่ง
“ปรมาจารย์นั้น เล่ากันว่าในวังหลวงมีอยู่หนึ่งท่าน เป็นผู้ถวายงานแก่ราชวงศ์ ดูเหมือนในเว่ยเหนือกับเฉินตะวันตกก็มีปรมาจารย์เช่นกัน แต่ปรมาจารย์ลึกลับยิ่งนัก คนทั่วไปจึงไม่รู้จักพ่ะย่ะค่ะ”
“ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้านั้นมีจำนวนมากกว่า นอกจากในวังหลวงแล้ว ยังมีใต้เท้าเซี่ย ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร และผู้นำของสี่สำนักแปดพรรค ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าพ่ะย่ะค่ะ แน่นอนว่าอีกหลายแคว้นก็มีสถานการณ์คล้ายกัน ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าไม่ได้ลึกลับเทียบเท่าปรมาจารย์”
“ส่วนในจวนอ๋อง...”
น้ำเสียงของเริ่นไป่ชวนชะงักไปเล็กน้อย
“เรื่องนี้กระหม่อมไม่ทราบจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ ในที่แจ้ง กระหม่อมเป็นผู้ที่มีขั้นฝึกยุทธ์สูงที่สุดข้างพระองค์ แต่กระหม่อมก็กล่าวไปแล้วว่า วิชาทั้งหมดติดตัวมาจากการเคี่ยวกรำในกองทัพ เมื่อต่อสู้กันในสนามรบ กระหม่อมไม่เกรงกลัวผู้ใดที่มีขั้นต่ำกว่าขั้นเก้า แต่หากต้องรับมือกับการลอบสังหารกะทันหันจากมือสังหารชั้นสูง อาจต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญด้านอื่น กระหม่อมจึงคาดว่าในจวนอ๋องน่าจะมีองครักษ์คนอื่นซ่อนตัวอยู่ ทว่าพวกเขาอยู่ขั้นแปดระดับสูงหรือขั้นเก้า กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่ออานหันไปมองหงเซียวด้วยแววตาสงสัย
หลิวฉีไม่อยู่ในยามนี้ เช่นนั้นหงเซียวก็เป็นหนึ่งในสามผู้มีอำนาจสูงสุด นางน่าจะมีโอกาสรู้เรื่องนี้มากกว่าใคร