มู่จือซีที่เดินนำหน้าสุด พอนางได้ยินเวินกู้ตะโกนว่า "หยุด" หัวใจนางก็ร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม
เกิดอะไรขึ้น?
หรือพวกเขาจับได้แล้วว่าเธอเดินมั่ว?
เธอชะงักเท้าโดยอัตโนมัติ หมุนตัวกลับมาทันใด มองทุกคนด้วยแววตาราบเรียบ
"มีอะไร?" เสียงเย็นเฉียบไพเราะของสาวงาม แฝงความสงสัยไว้จาง ๆ จนแทบจับไม่ได้
พอเวินกู้ถูกสายตาคู่นั้นมองเข้า ก็รู้สึกถึงไอเย็นวาบแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นมา ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาจึงรีบก้มศีรษะ พูดอย่างนอบน้อม:
"ใต้เท้า พวกกระผมโง่เขลา เพียงแต่เห็นจังหวะฝีพระบาทของท่านเปลี่ยนไป ก็คาดว่าท่านคงทรงพบบางสิ่งแล้ว จึงไม่กล้าบังอาจรบกวน ขอคอยรับคำชี้แนะจากท่านอยู่ ณ ที่นี้"
มู่จือซี: คำชี้แนะ?
ชี้แนะบ้าอะไรกัน!
มู่จือซีได้แต่บ่นอุบอยู่ในใจ แต่สีหน้านางเรียบเฉย เอื้อนเอ่ย "อืม" เบา ๆ จากนั้นก็หมุนตัวเดินต่อไป
นางดูออกแล้ว คนกลุ่มนี้จินตนาการเก่งเสียจริง ทางรับมือที่ดีที่สุดตอนนี้คือไม่พูดอะไร ไม่ทำอะไร ปล่อยให้พวกเขาเดาเอาเอง
ยังไงถ้าเดาถูก ก็คือนางชี้แนะเก่ง ถ้าเดาผิด ก็คือปัญญาพวกเขาไม่ถึง
นางไม่มีวันแพ้!
มู่จือซีเดินนำหน้า เวินกู้กับคนอื่น ๆ ตามหลัง คนกลุ่มหนึ่งเดินเงียบ ๆ ในทางเดินปราสาทโบราณที่เงียบสงัดและว่างเปล่าเช่นนี้