“นักรบแห่งกองสิบเก้าจะถูกจารึกไว้บนศิลาจารึกกลางนครศักดิ์สิทธิ์ชั่วนิรันดร์ แน่นอน เจ้าเป็นข้อยกเว้น”
วาจาเรียบเฉยของสาวงามร่วงหล่นลงบนร่างของเฟลิส เขาอยากเงยหน้าขึ้น แต่กลับไม่กล้า ได้แต่เอาหมวกเกราะกระแทกพื้นหินแข็งซ้ำ ๆ ดัง “ปัง ปัง” ส่งเสียงทึบ
“ใต้เท้า…ข้า พวกข้ามีความผิด…” เขาพูดตะกุกตะกัก เทพยังทรงจำนามของคนทรยศอย่างพวกเขาได้
นี่ไม่ใช่เกียรติยศสำหรับพวกเขา ตรงกันข้าม มันคือการพิพากษาที่โหดร้ายที่สุด
เวินกู้ทั้งร่างแข็งทื่อ เขาได้ยินอะไร?
คุณหนูหมายเลขหนึ่ง…นางกลับจดจำนามของเหล่าอัศวินราชสำนักเก่าเหล่านี้ได้?
คณะอัศวินผู้พิพากษาสูงสุด? นี่เป็นกลุ่มอำนาจอะไร?
เมื่อเชื่อมโยงกับบันทึกใน “ศักราชที่สาบสูญ” เล่มนั้น… ความจริงที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่งก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในสมองของเวินกู้
อัศวินตรงหน้าผู้นี้คือผู้ทรยศเทพ…ผู้ตกต่ำ
อัศวินระดับ S ของราชสำนักเก่าผู้นี้ เดิมที…เป็นคนของแดนศักดิ์สิทธิ์?
[คุณหนูงามหมายเลขหนึ่งจำชื่อพวกเขาได้! แถมยังจำรหัสหน่วยทหารได้อีก! นี่แสดงว่าอะไร? แสดงว่าผู้แข็งแกร่งระดับ S คนนี้เคยเป็นลูกน้องนางมาก่อน!]
[มีเหตุผล อัศวินระดับ S ของราชสำนักเก่าพวกนี้ แต่เดิมล้วนเป็นลูกน้องของคุณหนูงามหมายเลขหนึ่ง?! ถูกซื้อตัวไป?!]