กู้เหวินโจวมองจนตาค้าง
สมเป็นยอดฝีมือ ทุกครั้งที่พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์คับขันก็ปรากฏตัวมาช่วยได้!
แต่ตอนประชุมใหญ่ก่อนหน้านี้ ท่านอธิการวางท่าโอหังแท้ ๆ ตอนนี้กลับนอบน้อมจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย
มันสมเหตุสมผลไหม? ถูกต้องแล้วหรือ?!
เสียงกรีดร้องน่าขนลุกนอกหน้าต่างยังดังต่อเนื่อง “กู้เหวินโจว——กู้เหวินโจว——”
มู่จือซีไม่สนใจความเคลื่อนไหวรอบข้างเลย เดินมุ่งหน้าสู่ริมหน้าต่างราวกับอยู่เพียงลำพัง
กู้เหวินโจวอยากเอ่ยปากเตือน “ข้างนอกหน้าต่างมี——”
ยังพูดไม่ทันจบ มู่จือซีก็เปิดม่านออกสุดแรง ปากที่อยู่นอกหน้าต่างยังหดกลับไม่ทัน ถูกจ้องมองอย่างจัง
ปากไร้หน้า: ......เกลียดคนกับผีที่ไม่มีมารยาท
มู่จือซีมองซ้ายมองขวาแล้วดึงม่านปิดตามสบาย หันไปมองท่านอธิการแล้วออกความเห็น “มุ้งลวดหน้าต่างนี่คุณภาพไม่ดี”
“ตอนกลางคืนยุงแมลงเยอะ นักเรียนล้มป่วยได้ง่าย พรุ่งนี้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเถอะ การจัดการศึกษา เรื่องความปลอดภัยของอาคารสถานที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด”
ท่านอธิการพยักหน้ารัว “เปลี่ยน! ต้องเปลี่ยนทั้งหมดแน่นอน!”
“ฝ่าบาท......ไม่ใช่ ท่านผู้ตรวจการกระทรวงศึกษาธิการพูดถูก เป็นการละเลยของผู้ใต้บังคับบัญชา พรุ่งนี้ทั้งโรงเรียนจะเปลี่ยนมุ้งลวดกันยุงระดับสูงพร้อมกัน!”
ท่านอธิการรีบเสริมอีกว่า “การที่ท่านมาตรวจเยี่ยมด้วยตนเอง นับเป็นวาสนายิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนไร้หน้าหมายเลขหนึ่งของเราเลยขอรับ!”
คนที่เหลือในหอพัก 404: “ให้ตายสิ??!”
สัตว์ประหลาดนอกหน้าต่างที่เกือบเอาชีวิตไปเมื่อครู่ ถูกจัดการง่าย ๆ แค่ปิดม่านเนี่ยนะ?