ไม่มีหลอดพลัง? เรียก NPC งามล่มเมืองคนนี้ว่าขี้โรคเนี่ยนะ

ตอนที่ 47 สิ่งมีชีวิตในแดนศักดิ์สิทธิ์ทรงเป็นผู้บริสุทธิ์เปี่ยมเมตตายิ่ง

6 นาที· 1.4K คำ

สามขุมกำลังใหญ่ ทัพนับล้านเข้าล้อมมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์?

ริมฝีปากของคนทั้งหลายขยับเล็กน้อย แต่ไร้เสียงใดเล็ดลอด

ปลายนิ้วของเยว่ซีหยุดนิ่งที่บรรทัดถัดไป รอยหมึกบนแผ่นกระดาษตรงนี้เข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับตอนเขียนข้อความช่วงนี้ มือของผู้จดบันทึกเคยลังเลอยู่เนิ่นนาน

[พลบค่ำวันเดียวกัน ประตูเมืองหลักของแดนศักดิ์สิทธิ์มิได้เปิด]

[ไร้เงาอัศวินตั้งขบวน ไร้เสียงระฆังทัณฑ์ศักดิ์สิทธิ์ และไร้เงาคณะมุขนายกออกมาเจรจาสงบศึก]

[เพียงยอดหอระฆังมงกุฎเงิน มีผู้หนึ่งถือคทาขาวก้าวออกมา]

[นามแท้จริงของนางไม่อาจเขียนตรงๆ ได้ ในกองทัพราชสำนักเรียกนางว่า ‘เนตรแทนองค์เทพ’ ศาลตุลาการเรียกนางว่า ‘ผู้ตัดสินสุดท้าย’ ส่วนเผ่าพันธุ์แห่งห้วงสมุทรเรียกนางว่า ‘แสงอันมิอาจเพ่งมอง’]

[นางยืนอยู่เหนือยอดหอระฆัง มิได้ประกาศสงคราม มิได้ลงทัณฑ์ มิได้ระดมพล เพียงเอ่ยถามหนึ่งประโยค]

[“ท่านทั้งหลาย เคยตรึกตรองชัดเจนแล้วหรือ ว่าจะหันปลายดาบชี้ไปยังผู้ใด?”]

หน้ากระดาษตรงนี้พลันเว้นบรรทัดหนึ่งทันที ราวกับผู้จดบันทึกหยุดอยู่นานมาก ณ จุดนี้

ย่อหน้าถัดมาลายมือหวัดกว่าก่อนหน้านี้มาก

[มังกรอัคคี 37 ตนของปีกซ้ายราชสำนัก หยุดรุดหน้าพร้อมกันโดยไร้คำสั่ง]

[ในกองทัพคลุมเทาของศาลตุลาการ ประธานตุลาการเก้าคนทิ้งดาบคุกเข่าลงกับพื้น]

[กองทัพรบนอกแดนของวังห้วงสมุทรถอยหลังร้อยลี้ มิกล้ากรายเข้าอีกก้าวหากไร้คำสั่งจากท่านเจ้าวัง]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป