จะบล็อกเขา หรือจะโยนเขาไปไว้ในที่ที่มองไม่เห็น?
สวี่ซิงเฉินกะพริบตาปริบ
เฉียนเหล่ยเหล่ยทิ้งตัวลงนั่งข้างสวี่ซิงเฉิน คว้าไหล่เขาไว้ “ฉันพูดอยู่คนเดียวมาตลอด ดวงดาวเล่าเรื่องนายให้ฟังบ้างสิ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่โทรไป ฉินเกอก็จะมาป่วนตลอด”
ทุกครั้งที่เขาพยายามโทรศัพท์เมาท์กับสวี่ซิงเฉินเป็นชั่วโมง เจ้าตัวน่ารำคาญฉินเกอก็จะสร้างเรื่องขึ้นมา
หาข้ออ้างทำให้เขาคุยกับดวงดาวไม่ได้ทุกที
ยิ่งกว่านั้นด้วยเรื่องเวลาที่ต่างกัน ทำให้เขาและดวงดาวแทบไม่ได้ติดต่อกันเหมือนแต่ก่อน
ตอนนี้เขากลับมาแล้ว ก็ต้องถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเพื่อนสนิทสักหน่อย
สวี่ซิงเฉินไม่มีอะไรน่าสนใจ “ก็เหมือนเดิม เรียนหนังสือ ทำแล็บ ไม่มีอะไรพิเศษ”
“นายเก่งจะตายอยู่แล้วดวงดาว เรื่องแล็บฉันก็ไม่เข้าใจหรอก แต่ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ นายก็คือดวงดาวที่เจ๋งที่สุด จะให้ช่วยอะไรก็บอกมาได้เลย”
“ฉันรู้ว่าบอกว่าไม่ต้องกังวลมันก็ไม่มีประโยชน์ แต่ครั้งหน้านายยังกังวลก็เรียกฉันมาเลยนะ ดึกแค่ไหนฉันก็มาเป็นเพื่อนนาย”
เฉียนเหล่ยเหล่ยตบอกซ้ำๆ รับประกันด้วยเกียรติ
“เร็วๆ นี้ที่บ้านฉันลงทุนในแล็บต่างประเทศหลายที่” ในนั้นก็มีสายงานวิจัยที่นายทำอยู่ด้วย พวกเขามีชื่อเสียงในต่างประเทศมาก ครั้งหน้าจะแนะนำให้นายรู้จัก”
“ได้”
เฉียนเหล่ยเหล่ยเริ่มดื่มหนักไปหน่อย เริ่มกอดสวี่ซิงเฉินไม่ปล่อย ระบายความในใจว่าคิดถึงเขามากแค่ไหน