ฉินเกอมึนงง จับไหล่สวี่ซิงเฉินไว้ ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“นายจะไปอีกแล้วเหรอ?”
เรื่องของพวกเขามาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อไปก็ควรอยู่ด้วยกันดี ๆ ไม่ใช่เหรอ?
เขาไม่เข้าใจเลย
เขาเริ่มวิตกกังวลอีกครั้ง
ฉินเกอ “นายแย่งความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้ว ยังจะทำสวาปามแล้วทิ้งอีกเหรอ?”
“เมื่อคืนฉันทำให้นายไม่พอใจรึไง?”
“ดวงดาว นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
สวี่ซิงเฉิน “...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”
สวี่ซิงเฉินถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยตอนนี้สภาพของฉินเกอก็ดูไม่เลว
เรื่องราวยังไม่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด
ฉินเกอฉุดสวี่ซิงเฉินขึ้นมานั่งบนตัก “เมื่อคืนฉันทำให้นายไม่พอใจเหรอ? ฉันกลัวนายเหนื่อย เราทำต่อได้นะ”
เขาจูบสวี่ซิงเฉินอย่างเปะปะ
มือล้วงเข้าไปใต้ชายเสื้อของสวี่ซิงเฉิน
แค่แตะต้องตัวสวี่ซิงเฉิน เขาก็ตอบสนองทันที ตื่นเต้นมากขึ้นกว่าเดิม
คิดดูแล้ว เมื่อคืนก็ทำได้แค่พอใช้จริง ๆ
เขารู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีกว่านี้
เขายังมีวิธีปรนเปรอสวี่ซิงเฉินได้อีกมากมาย
ลมหายใจของทั้งคู่หนักขึ้น แทบจะเลยเถิดกันอีกครั้ง
อาการเสพติดถูกระงับไว้ชั่วคราว สติของสวี่ซิงเฉินกลับมาครอบครองสมองส่วนบนอีกครั้ง
ตอนนี้บ่ายสามโมง เครื่องบินออกตอนหนึ่งทุ่ม ใกล้จะไม่ทันแล้ว
เขาขัดขวางฉินเกอที่ต้องการไปต่อ
สวี่ซิงเฉิน “ตกลงกันไว้แล้ว นายจะให้ฉันผิดนัดพวกเขางั้นเหรอ?”