ฉินเกอไม่เต็มใจนัก "เขาชอบผู้ชาย"
"น่าขยะแขยงชะมัด"
แถมยังบุกเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขาอีก
หัวใจของสวี่ซิงเฉินดิ่งวูบลงทันใด ราวกับถูกลมหนาวพัดโหมกระหน่ำ
ฉินเกอไม่วางใจ คว้าโทรศัพท์ของสวี่ซิงเฉินมาพลิกตรวจดูอย่างละเอียด
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเรื่องผิดปกติอื่นใดแล้ว เขาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตัวเอง
ยื่นมือไปจับมือของสวี่ซิงเฉิน มันเย็นเล็กน้อย ก็เลยจับใส่กระเป๋าตัวเองไปด้วย
"พวกนี้มันน่ารังเกียจที่สุด ชอบแฝงตัวอยู่ข้างๆนาย ทำเป็นเพื่อนที่ดีของนาย แล้วก็คิดจะเอาตัวนาย"
"คนแบบนี้ เจอทีไรฉันบล็อกทุกที"
สิ่งที่พวกมันชอบที่สุด ก็คือคนแบบสวี่ซิงเฉินนี่แหละ
ฉินเกอย้ำกับสวี่ซิงเฉินครั้งแล้วครั้งเล่า "ห้ามเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาดเลยนะ ที่จะไปคบค้าสมาคมกับคนพรรค์นี้ ดวงดาว จำได้ไหม?"
สวี่ซิงเฉิน "แล้วถ้าเป็นพี่น้องที่ดีที่คบกันมาสิบกว่าปีล่ะ? พี่น้องที่สนิทกันมากๆก็ต้องตัดขาดกันงั้นหรือ?"
น้ำเสียงของสวี่ซิงเฉินค่อนข้างร้อนรน กระหายที่จะได้คำตอบ
สีหน้าของฉินเกอบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่าง
มันย่ำแย่ถึงขีดสุด
"นายไปเจอใครเข้า? เฉียนเหล่ยเหล่ย หรือหลีโจวไป๋ เหอเซียวหราน?"
"ต้องเป็นเฉียนเหล่ยเหล่ยแน่ๆ ฉันว่าไอ้หมอนั่นมันไม่ชอบมาพากล ชอบแชทหานายวันเว้นสองสามวัน จะมีอะไรให้คุยกันนักหนา เดี๋ยวฉันบล็อกมันเลย"
"ไม่ไหว ยังไงก็ให้มันอยู่เมืองนอกไปเลย อย่ากลับมา"
สวี่ซิงเฉินกดมือที่กำลังหาโทรศัพท์ของฉินเกอไว้ ริมฝีปากที่พูดออกมาค่อนข้างซีด "ไม่มีใครทั้งนั้น ฉันแค่พูดไปงั้นเอง"
ฉินเกอจ้องสวี่ซิงเฉินด้วยความสงสัย สวี่ซิงเฉินพยายามปรับสีหน้า "ไม่มีจริงๆ นะ จะไปมีอะไรกับพวกนั้นได้?"
ฉินเกอ "คราวหลังอย่ามาล้อเล่นแบบนี้อีก"
ความเย็นชาในแววตายังคงไม่จางหายไปมากนัก ไอ้พวกที่คอยเกาะแกะอยู่ข้างๆ ดวงดาว มันน่ารำคาญจริงๆ
พวกหมาขี้เรื้อนตัวแล้วตัวเล่า คอยโลภมากจ้องจะขโมยสมบัติของคนอื่น
ฉินเกอจับมือทั้งสองข้างของสวี่ซิงเฉินไว้ด้วยกัน "ทำไมมือยังเย็นอยู่อีก?"
ฉินเกอถอดเสื้อนอกออกมาคลุมให้สวี่ซิงเฉินโดยตรง
หลังจากนั้นฉินเกอพูดอะไรไป สวี่ซิงเฉินก็จำไม่ได้แล้ว ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาห่อเสื้อผ้าบนตัวแน่นเข้า พยายามต้านไว้ชั่วขณะ
กลับมาถึงหอพัก
แม้จะอยู่หลังประตูห้อง ก็ยังได้ยินเสียงลางๆดังแว่วออกมาจากข้างใน
ฉินเกอได้ยินชัดแค่คำว่า พี่น้อง อะไรสักอย่าง
พวกเขาเปิดประตูเข้าไป
หอพักที่เดิมเงียบสงัด บัดนี้กลับเงียบกริบไร้เสียงใดๆ
ห้องพักสี่คน นอกจากสวี่ซิงเฉินกับฉินเกอแล้ว ยังมีอีกสองคน หลี่เล่อกับหวังฉีซิน
สองคน ทำเสียงดังลั่นราวกับมีกันตั้งสิบคน
"อะแฮ่ม พี่ฉินกลับมาแล้วเหรอครับ คราวนี้ออกนอกประเทศราบรื่นดีไหมครับ?"
หลี่เล่อรีบซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลัง
หวังฉีซินก็พูดเสริมขึ้นมาอีกประโยคอย่างเคอะเขิน
ฉินเกอดึงเก้าอี้ของสวี่ซิงเฉินออก ให้เขานั่งลง "ก็ใช้ได้นะ ง่ายจะตาย แค่ใช้เวลานานไปหน่อย"
เพื่อนร่วมห้องทั้งสองรู้อยู่บ้างถึงจุดประสงค์ที่ฉินเกอออกไปครั้งนี้ ฟังเขาพูดแล้ว แววตาก็เต็มไปด้วยความทึ่ง
"อยากจะเก่งแบบรุ่นพี่เทพๆแบบนี้สักครั้งในชีวิตจัง"
"พระเจ้าไม่ใช่แค่ปิดประตูใส่ผม ยังเชื่อมหน้าต่างจนตายอีกด้วย"
สองคน คุณประโยค ฉันประโยค เบี่ยงเบนหัวข้อสนทนา
สวี่ซิงเฉินเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้ ฉินเกอคิดว่าเป็นเพราะไต้เหอทำให้เขากระทบกระเทือนมากเกินไป
ความรังเกียจที่มีต่อไต้เหอก็ยิ่งทวีขึ้น ระหว่างที่หลุบตาลง ก็คิดหาวิธีหลายอย่างที่จะกำจัดไต้เหอไปจากข้างๆสวี่ซิงเฉินอย่างเงียบๆ
เรื่องแบบนี้ เขาชำนาญนัก
ฉินเกอคอยรับใช้ปรนนิบัติสวี่ซิงเฉินไม่ห่าง ปรับอุณหภูมิน้ำให้พอเหมาะ จัดแยกข้าวของเครื่องใช้สำหรับอาบน้ำไว้ในที่ที่สวี่ซิงเฉินเอื้อมมือก็ถึง
ชุดนอน กางเกงใน ผ้าเช็ดตัว พับไว้อย่างเรียบร้อย วางอยู่บนชั้น
หลังจากตรวจสอบอุณหภูมิน้ำอีกครั้ง เขาก็เอ่ยเรียก "ดวงดาว ไปอาบน้ำได้แล้ว"
เขาคลอเคลียเดินตามหลังสวี่ซิงเฉิน "ฉันช่วยนายอาบให้ก็ได้นะ"
สวี่ซิงเฉินอารมณ์ไม่ค่อยดี ต่อหน้าฉินเกอ ก็ปิดประตูดังปั้ง
ดูเหมือนหอพักจะเงียบสงบลงในชั่วพริบตา
ฉินเกอนั่งลงที่ตำแหน่งของสวี่ซิงเฉิน หยิบโทรศัพท์มือถือของสวี่ซิงเฉินออกมา กดดูไปเรื่อยเปื่อย
ต้องไม่ปล่อยให้มีจุดบอดหลงเหลืออยู่
ฉินเกอพูดมากก็ต่อหน้าสวี่ซิงเฉินเท่านั้น ตอนไม่ยิ้ม คิ้วตาจะแฝงไว้ด้วยความคมกริบและความรู้สึกห่างเหิน
แม้จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาสองสามปี หลี่เล่อกับหวังฉีซินก็ยังกล้าแค่ล้อเล่นกับฉินเกอต่อหน้าสวี่ซิงเฉินเท่านั้น
หลี่เล่อกับหวังฉีซินเงียบลง นิ้วมือขยับพิมพ์อย่างรวดเร็ว
【happy：ฉันชนะแล้ว ส่งเงินมาห้าพยวน】
【สามจิน：ยอมใจ พี่ฉินนี่มันมนุษย์เหล็กจริงๆทำงานเสร็จก็บินกลับมาทันที】
【โอนเงินห้าพยวน】
【happy：เห็นไหม เมื่อกี้ตาตื่นใส่เสื้อของพี่ฉิน】
【happy：เหมือนหมาป่าเลยนะ กลับมาปุ๊บก็ทำให้ตัวตาตื่นเต็มไปด้วยกลิ่นของเขาทันที ถ้าเป็นไปได้คงอยากจะให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ทั้งในและนอก เต็มไปหมด/อิโมจิรูปหัวใจสีเหลือง JPG】
【สามจิน：นี่ไม่ใช่พื้นที่รกร้าง เก็บกางเกงนายด้วย แล้วก็อย่าไปพูดแบบนั้นต่อหน้าพวกพี่ฉินนะ สถานะพี่ฉินนายก็รู้ๆอยู่ เมื่อกี้พูดเสียงดังเกือบถูกจับได้แล้ว】
【happy：ฉันพนันร้อยเลย คืนนี้พี่ฉินต้องปีนขึ้นเตียงแน่ ช้าสุดก็ตอนห้าทุ่ม】
นึกย้อนไปตอนที่พวกเขาเพิ่งค้นพบความลับนี้ครั้งแรก ตื่นเต้นเป็นบ้า เป็นหลัง เหมือนห่านที่ถูกบีบคอชะตาขาด
ต่อมาพอพี่ฉินปีนเตียงบ่อยขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาก็ค่อยๆชินไปเอง
【สามจิน：จะพนันอะไรกัน? ไม่เห็นเหรอว่าพี่ฉินกำลังเก็บของตัวเองอยู่?】
หลี่เล่อหันขวับไปมองฉินเกอ
ฉินเกอกำลังถือหมอน วางไว้ข้างๆสวี่ซิงเฉิน เอาใจใส่จัดข้าวของของสวี่ซิงเฉินให้เข้าที่เข้าทางทีละอย่าง
ท่าทางของหลี่เล่อลุกลี้ลุกลนเกินไป ดึงดูดสายตาฉินเกอ
ฉินเกอเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ มองไปทางหลี่เล่อ ?
หลี่เล่อรีบหุบฟันกระต่ายที่แสยะยิ้ม เผยสีหน้าเจ็บปวด "เผลอเตะขาเตียงน่ะครับ"
ฉินเกอไม่ได้พูดอะไร พวกเขาต่างรู้ดี ว่าฉินเกอไม่สนใจเรื่องของ "คนอื่น"
คนอื่นในที่นี้หมายถึง ทุกคนยกเว้นสวี่ซิงเฉิน
【สามจิน：……ถ้าถูกพี่ฉินจับได้นายซวยแน่】
【happy：《นายเข้ามาในนี้ได้ไงเพื่อน?》 ดูไหม?】
【สามจิน：……ดู】
【happy：หึ พวกผู้ชาย】
สวี่ซิงเฉินอาบน้ำอยู่นานมาก
ฉินเกอรู้จักเขาดี เขาไม่อยากแสดงท่าทีผิดปกติให้ฉินเกอเห็น
เขาแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้นิดหน่อย
เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของฉินเกอ เป็นความผิดของเขาเอง
ผิดที่เขารู้สถานการณ์ของฉินเกอดีแท้ๆ แต่ก็ยังอดใจไหวกับความคิดที่ไม่ควรมีไม่ได้
พอกว่าเขาจะปรับอารมณ์ได้ เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆก็ขึ้นเตียงกันหมดแล้ว ม่านเตียงก็ปิดเรียบร้อย
สวี่ซิงเฉินเอ่ยขึ้นว่า "ฉันปิดไฟแล้วนะ"
จากในม่านเตียงก็มีเสียง 'ได้' ดังออกมาเป็นระยะๆ
เสียงดัง ปั๊ง ไฟก็ดับลง
สวี่ซิงเฉินเหยียบขั้นบันไดขึ้นเตียง
ในหัวมีเรื่องมากมายเกินไป ทำให้เขาลืมไปว่า ก่อนที่เขาจะไปอาบน้ำ ม่านเตียงของเขาถูกเปิดไว้
โทรศัพท์มือถือของสวี่ซิงเฉินอยู่ในมือฉินเกอ เขาคลำทางไปในความมืด
จู่ๆ ก็มีมือใหญ่คู่หนึ่งกระชากเขาเข้าไป
ก่อนที่สวี่ซิงเฉินจะร้องออกมาด้วยความตกใจ ก็ปิดปากเขาไว้
เสียงครางอู้อี้ถูกกั้นไว้
ด้านหลังแนบชิดกับร่างที่ร้อนระอุ ลมหายใจรินรดบนลำคอ จงใจกดเสียงต่ำลง "อย่าขยับ ไม่อยากให้เพื่อนร่วมห้องของนายรู้ใช่ไหม"
"คืนนี้ ตอบสนองฉันหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
ร่างของสวี่ซิงเฉินผ่อนคลายลงตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว หันหามุมที่พอดี นอนเอนกายอยู่ในอ้อมกอดเขา
ค่อนข้างอ่อนเปลี้ย ลดเสียงต่ำเลียนแบบฉินเกอ "นายจะทำอะไร?"
ฉินเกอเกี่ยวปลายคางของสวี่ซิงเฉินขึ้น "นายว่าไงล่ะ? ที่รัก~"
ผิวกายที่แนบชิดเริ่มร้อนผ่าว ความคันยุบยิบที่พลุ่งขึ้นมาในกระดูกอย่างไร้สาเหตุ ทำให้สวี่ซิงเฉินเกิดความปรารถนาอย่างหนึ่งที่ยากจะเอ่ยออกมา อยากสัมผัส
อยากให้เนื้อแนบเนื้อ
อยากได้มากกว่านี้
มันละเอียดอ่อน แทบทนไม่ไหว
สวี่ซิงเฉินพยายามอย่างที่สุดที่จะอดกลั้น "กลับไปที่เตียงนายไป"
สีหน้าฉินเกอเปลี่ยนไปฉับพลัน "ไล่ฉันเหรอ?"
สวี่ซิงเฉินหลบเลี่ยงการสัมผัสของฉินเกอ "มันร้อนเกินไป"
นี่ไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับฉินเกอ
"นายไม่ไป ฉันก็จะไป"