หานจิ้งถูกหยวนป๋อเหวินลากขึ้นรถ รถขับตรงไปจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำถึงได้จอด
“รุ่นพี่ พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”
หานจิ้งลงจากรถ ถูกลมหนาวพัดจนอดตัวสั่นไม่ได้ มือกอดอกถามพลางสั่นสะท้าน
หยวนป๋อเหวินถอดเสื้อนอกของตัวเองคลุมให้เธอ แล้วหยิบถุงเกาลัดคั่วร้อน ๆ ออกมาจากรถ
“ให้เธอกินเกาลัด”
“จะกินเกาลัดก็กินได้บนรถ กินในเมืองก็ได้ ไม่ก็หาสวนสาธารณะกินก็ยังได้ ทำไมต้องมากินที่นี่ ที่นี่หนาวจะตาย แล้วก็สูงอีก เกิดพลาดตกไปจะทำยังไง” หานจิ้งรับถุงเกาลัดคั่วมา แกะเปลือกเกาลัดพลางบ่นไปด้วย
หยวนป๋อเหวินมองผิวน้ำที่สะท้อนประกายแสงด้วยแววตาลึกซึ้ง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “พูดมีเหตุผลจัง ที่นี่สูงขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจพลาดตกไปสักวัน”
“รุ่นพี่ พี่ไม่เป็นอะไรนะ!”
หานจิ้งฟังน้ำเสียงผิดปกติ หดคอถามด้วยสีหน้าฉงน
หยวนป๋อเหวินหันมามองเธอ มุมปากยกยิ้ม ถามพลางยิ้ม “จิ้งจิ้ง เรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว”
“นานมากแล้ว”
หานจิ้งผู้ไม่มีมโนภาพเรื่องเวลา ตอบได้แค่ว่านานมาก
“ใช่ นานมากแล้ว เธอคงเข้าใจฉันดี ฉันอยากทำอะไร ต้องทำให้ได้ ใช่ไหม”
“ใช่ พี่เป็นหัวหน้าที่ดี อยู่กับพี่มีกิน” หานจิ้งรีบประจบ
หยวนป๋อเหวินพูดอีกว่า “พ่อฉันเริ่มจับฉันดูตัวอีกแล้ว ได้ข่าวว่าหาคู่ให้เสร็จแล้ว อยากให้ฉันหาเวลาไปพบ”