ซูจิ่นชูตามถานหย่วนเฉิงไปที่ห้องทำงานของเขา
ทันทีที่เข้ามาในห้อง ถานหย่วนเฉิงก็หันกลับมา หน้าบึ้งตึงพูดกับซูจิ่นชูว่า "กล้าดีนี่ ถึงกับไปท้าทายหัวหน้าแผนกตัวเอง ไม่กลัวเธอไล่ออกจริง ๆ หรือ?"
หัวใจของซูจิ่นชูเต้นระรัวด้วยความประหม่า แต่เธอก็ยังยืนหยัด ตอบกลับอย่างมีหลักการว่า "ชีวิตเกือบไม่รอดอยู่แล้ว ฉันจะกลัวถูกไล่ออกอีกหรือ? ท่านประธานถานพูดแบบนี้ แสดงว่าเป็นพวกเดียวกับหัวหน้าเหวินอย่างนั้นหรือ?"
ถ้าเป็นพวกเดียวกันจริง ก็เป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้ว
คนในบริษัทส่วนใหญ่ไม่ซื่อสัตย์ พนักงานกระจอก ๆ อย่างเธอก็คงเป็นได้แค่ตัวประกอบ
"เป็นไปได้ยังไง ถ้าผมเป็นพวกเดียวกับเธอ เมื่อกี้ผมคงไม่บังคับให้เธอโทรออก แล้วยังให้เปิดลำโพงด้วย" ถานหย่วนเฉิงรีบอธิบาย
ซูจิ่นชูคิดในใจ ในเมื่อไม่ใช่พวกเดียวกัน แล้วทำไมคุณถึงมาดุฉัน?
"ผมไม่ได้ตั้งใจดุคุณนะ แค่อยากลองดูความกล้าของคุณ" ถานหย่วนเฉิงเปลี่ยนน้ำเสียง ยิ้มกริ่มพูด
ซูจิ่นชู: "……"
มองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขาจะดูความกล้าของเธอไปทำไม?
ถานหย่วนเฉิงกระแอมเล็กน้อย อธิบายว่า "บริษัทถึงจะแซ่กู้ แต่ก็มีผู้ถือหุ้นเก่า ๆ อยู่หลายคน ประธานบริษัทคนเก่าสุขภาพไม่ดี กำลังจะมอบบริษัทให้หลานชายในไม่ช้า บางคนก็ไม่พอใจ คิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติเหมาะสมกว่าหลานชายของประธานบริษัทที่จะขึ้นนั่งเก้าอี้ประธานบริษัท ดังนั้น ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำเรื่องที่สร้างความเสียหายให้บริษัท บริษัทก็เหมือนกระดานหมากหมากรุก แท้จริงแล้วมีหลายขั้วอำนาจ เมื่อครู่ที่ผมพูดไป ก็แค่อยากลองหยั่งเชิงคุณ ว่าคุณภักดีต่อบริษัทมากแค่ไหน"