ซูจิ่นชูยืนอยู่นอกประตู ฟังเสียงครางกระเส่ารัญจวนภายในห้อง โกรธจนตัวสั่นสะท้าน!
นี่คือห้องหอของเธอ ห้องหอของเธอกับหลินซือหย่วน
ข้าวของทุกชิ้นในห้องล้วนเป็นของที่เธอเลือกสรรอย่างพิถีพิถัน การจัดวางทุกมุมถูกกำหนดขึ้นหลังผ่านการไตร่ตรองครั้งแล้วครั้งเล่า
เตียงแต่งงานภายในห้องนั้น เพิ่งส่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง
พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานแต่งงานของพวกเขาแล้ว
แต่วันนี้ คู่หมั้นของเธอกลับนอนบนเตียงแต่งงานของพวกเขา และเร่าร้อนปรอทแตกกับหญิงอื่น!
เสื้อผ้าเกลื่อนกลาดตั้งแต่หน้าประตูไปจนถึงห้องนอน ประตูห้องปิดไม่สนิทเหลือช่องว่างไว้ ทำให้เธอเห็นคนทั้งสองที่กำลังพัวพันกันบนเตียงอย่างชัดเจน!
“คู่หมั้นของคุณน่ะกำลังเอากับแฟนของผมอยู่”
ข้างหลังเธอมีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ ดวงตาของชายผู้นั้นแหลมคม ราวกับพญาอินทรีในรัตติกาล เย็นชา หยิ่งทะนง แต่ก็แผ่รัศมีที่กดดันผู้คน
“ฉะ... ฉันเองก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน”
ซูจิ่นชูได้สติ ตาคลอแดงด้วยความรู้สึกน้อยใจ
บนผนังยังแขวนรูปแต่งงานของเธอกับหลินซือหย่วนอยู่เลย งานเลี้ยงแต่งงานก็จองไว้หมดแล้ว ตอนนี้เธอเสียใจไม่น้อยหน้าใคร
“เสี่ยวชู?”
หลินซือหย่วนเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีคนอยู่หน้าประตู ตกใจจนคลานป่ายปีนลงจากตัวผู้หญิง
ผู้หญิงคนนั้นกลับนิ่งสงบมาก กระตุกผ้าห่มมาคลุมตัวไว้เรียบร้อย ไม่มีอาการตื่นตระหนกที่ถูก “แฟนหนุ่ม” จับได้คาหนังคาเขาเลยแม้แต่น้อย
“เสี่ยวชู คุณฟังฉันอธิบายก่อน”
หลินซือหย่วนดึงผ้าปูที่นอนลงมาพันตัว รี่พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วรีบร้อนเอ่ย
ซูจิ่นชูมองเขา ชายที่กำลังจะแต่งงานกับเธอ ช่างช่างดูแปลกหน้าในยามนี้เสียจริง
เพี้ยะ! หล่อนตบหน้าหลินซือหย่วนไปหนึ่งฉาด
“ดี อธิบายมา”
“ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ผมแค่อยากลองดูว่าเตียงมันดีไหม แค่ชั่ววูบที่อดใจไม่อยู่...”
ซูจิ่นชู: “...”
ถ้าเขาบอกว่าเขาถูกบังคับ หรือถูกวางยา หล่อนอาจจะเชื่อก็ได้
แต่นี่กลับบอกว่าอยากลองใช้เตียง?
“หลินซือหย่วน คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง”
หลินซือหย่วนหน้าดำแดงด้วยความโกรธจนเสียหน้า ตวาดออกมาว่า “ใช่ ผมนอกใจคุณ แล้วจะทำไม? ก็ต้องโทษคุณน่ะสิ จะแต่งงานอยู่แล้วยังทำเป็นเล่นตัวอีก ได้แค่จับมือ กระทั่งจูบยังไม่ยอม คุณคิดว่านี่เป็นความรักของเด็กประถมหรือไง ผมก็เป็นผู้ชายคนนึง ผมก็ต้องระบาย ถ้าคุณไม่ให้ผมแตะ แน่นอนว่าผมก็ต้องไปแตะคนอื่น”
“เพราะงั้น คุณก็คิดว่าที่คุณนอกใจ เป็นความผิดของฉันหมดเลย?”
หล่อนไม่คิดเลยว่าหลินซือหย่วนจะหน้าไม่อายถึงเพียงนี้ ไม่เพียงไม่สำนึกผิด ยังกลับมาโยนความผิดให้หล่อนอีก?
โกรธจนปอดจะระเบิดอยู่แล้ว สมองขาวโพลนไปหมด น้ำตาคลอเบ้าตาเอ่อเอ่อ
“ผิดคุณแน่นอน ถ้าคุณยอมให้ผมแตะตั้งแต่แรก ผมไม่มีทางไปทำพลาดกับคนอื่นหรอก” หลินซือหย่วนเอ่ยอย่างมีเหตุผลเต็มที่
พูดจบไปครู่หนึ่ง ก็ผ่อนน้ำเสียงลงมาออดอ้อนนาง “จิ่นชู พรุ่งนี้ก็จะแต่งงานแล้ว เรื่องนี้เราทำเป็นไม่เคยเกิดขึ้นนะ คุณเองก็คงไม่อยากให้คุณยายผิดหวังใช่มั้ย ท่านเฝ้ารอให้คุณแต่งงาน ถ้าคุณยกเลิกงานกะทันหัน ท่านต้องเป็นห่วงคุณแน่”
“คุณพูดไม่ผิด” ซูจิ่นชูเอ่ยทั้งน้ำตาคลอเบ้า “ฉันจะให้ยายเป็นห่วงไม่ได้ เพราะงั้น... งานแต่งงานจะยกเลิกไม่ได้”
หลินซือหย่วนเผยสีหน้าลำพองใจ
เขาก็รู้ว่าเด็กสาวอย่างซูจิ่นชู หลอกง่ายที่สุดแล้ว
“ผมแต่งงานกับคุณเอง”
ชายข้างหลังก็เอ่ยปากกระทันหัน ตกใจจนทุกคนอึ้ง!
ซูจิ่นชูหันขวับมามองเขาอย่างตกตะลึง
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติ ใบหน้าราวกับแกะสลัก คิ้วตาคมกริบ หล่อมาก
“คุณล้อเล่นอะไร”
“ล้อเล่นหรือเปล่า ลองดูก็รู้” ชายหนุ่มกุมมือของหล่อนไว้
“คุณเป็นใคร? นี่ผู้หญิงของผมนะ”
หลินซือหย่วนโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ยื่นมือออกไปคิดจะแยกพวกเขา
ทว่าไม่คาดคิด ชายหนุ่มมีอำนาจเหนือกว่า เพียงสะบัดมือปัดเขากระเด็น แล้วหันไปชำเลืองมองหญิงบนเตียงอย่างเย็นชา ก่อนดึงซูจิ่นชูจากไป
…………
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนมาถึงหน้าสำนักทะเบียนสมรส
“เอาบัตรประชาชนมาหรือเปล่า” ชายหนุ่มถาม
“พกติดตัวตลอดค่ะ” ซูจิ่นชูตอบ
“นิสัยดี”
ชายหนุ่มเอ่ยชม แล้วเดินนำเข้าไปต่อ
ในขณะนี้ เมืองเจียงเฉิงอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อน วันนี้ยังร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ!
ตั้งแต่ลงจากรถเดินมาถึงหน้าประตู เพียงระยะสั้น ๆ หน้าผากของซูจิ่นชูก็มีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมา
แก้มก็แดงระเรื่อ ดวงตายิ่งดูดำและเป็นประกายสดใส
ชายหนุ่มกุมมือของหล่อน มือเรียวยาวแต่ก็แข็งแกร่ง ปลายนิ้วมั่นคงนิ่งลึก ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงพลังและความอบอุ่นที่วางใจได้
ทว่ายังคงตื่นเต้นมาก ทั้งยังอึดอัดเล็กน้อย
ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าสะบัดมือของชายหนุ่มออก
เงยหน้าที่แดงระเรื่อขึ้น ดวงตาฉ่ำประกายมองเขา เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณ... จะแต่งงานกับฉันจริง ๆ เหรอ”
“ผมไม่ชอบพูดเล่น”
ชายหนุ่มตอบ
“แต่... ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร ฉันไม่รู้จักคุณ และคุณก็คงไม่รู้จักฉันเหมือนกัน เราต่างไม่รู้จักกัน ฉันว่าการแต่งงานกันแบบนี้ไม่เหมาะสม”
เมื่อครู่ต่อหน้าหลินซือหย่วน หล่อนตอบตกลงไปเพราะโทสะเพียงชั่ววูบ
ตอนนี้หล่อนใจเย็นลงแล้ว จึงรู้สึกว่าไม่ควรทำเช่นนี้ มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขา
“ผมแซ่กู้ กู้หมิงเฉิน” ชายหนุ่มแนะนำตัวแล้วเอ่ยว่า “งานแต่งพรุ่งนี้ คุณเลือกระหว่างผมกับหลินซือหย่วน ใครดี”
ซูจิ่นชูคิดในใจว่า ฉันไม่อยากเลือกใครสักคนเลย
แต่หล่อนก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
งานแต่งงานวันพรุ่งนี้ต้องจัดขึ้นตามปกติ ถ้ายกเลิกยายจะต้องเป็นห่วง หล่อนไม่มีสิทธิ์ที่จะทำตามอำเภอใจ
“ฉันเลือกคุณ”
นึกถึงความทรยศของหลินซือหย่วน ความอัดอั้นก็จุกแน่นหน้าอก
อนาคตจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญแล้ว หล่อนต้องการเพียงผ่านพ้นความยากลำบากเบื้องหน้านี้ไปให้ได้
แม้จะรู้สึกว่า... ชื่อกู้หมิงเฉินนี้ ฟังดูคุ้นหูมาก เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน?
แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้ก็ไม่ทันมัวพะวงมากมายแล้ว ในระยะเวลาอันสั้นนี้หล่อนหาคนที่เหมาะสมกว่าเขาไม่ได้
ชายคนนี้ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ ทั้งยังรูปงามหล่อเหลาเป็นพิเศษ ส่วนตัวเองนอกจากจะมีใบหน้าที่ดูดีอยู่บ้าง ก็ไม่มีอะไรอีก คิดว่าเขาคงไม่มีความจำเป็นต้องหลอกลวงหล่อนด้วยเช่นกัน
ขั้นตอนออกทะเบียนสมรสนั้นรวดเร็วมาก ทั้งสองคนเดินออกมาจากข้างในได้ในเวลาไม่นาน
เพียงแต่พอออกมานอกประตู ทะเบียนสมรสเล่มของหล่อนเองก็ถูกกู้หมิงเฉินเก็บไป
“ให้ฉันถือเองดีกว่าค่ะ!” ซูจิ่นชูอยากขอคืน
“เก็บไว้ที่ผม”
ชายหนุ่มน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ยอมให้ปฏิเสธ
ซูจิ่นชูเม้มริมฝีปาก ไม่อยากมีปากเสียงกับเขาเพราะเรื่องนี้
“จริงสิ งานแต่งงานวันพรุ่งนี้...”
“เรื่องพวกนี้ให้ผมจัดการ”
“อ้อ ค่ะ”
ซูจิ่นชูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
“ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณที่บ้าน”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ มีรถอีกคันแล่นมาจอดอยู่ข้างทาง คนขับรถยืนเปิดประตูรถให้หล่อนอยู่ข้างทาง
ซูจิ่นชูอยากถามนักว่าเขา... จะไปทำอะไร?
แต่เมื่อคิดอีกทีก็เลิกล้มไม่ถาม
แม้จะได้ทะเบียนสมรสมาแล้ว แต่ก็ไม่สนิทกันอยู่ดี ถามมากก็ไม่ดี
หลังจากขึ้นรถแล้วก็บอกที่อยู่บ้าน ในหัวก็เริ่มคิดแล้วว่าจะบอกเรื่องนี้กับคนที่บ้านอย่างไร
เปลี่ยนเจ้าบ่าวก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน มองไปทั้งเมือง หล่อนก็คงเป็นคนแรก