ซูจิ่นชูรอกู้หมิงเฉินกลับมา รอแล้วรอเล่า เผลอหลับไปเองโดยไม่รู้ตัว
กู้หมิงเฉินกลับถึงบ้าน เห็นเธอนอนอยู่บนโซฟา ก็เดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาอย่างเบามือ
แต่พอเพิ่งขึ้นบันไดไปได้ไม่กี่ขั้น ซูจิ่นชูก็ลืมตาตื่น
ดวงตางามฉายแววเลือนลางของคนเพิ่งตื่น กะพริบปริบ ๆ ขนตางอนยาวเหมือนปีกผีเสื้อ กระพือแผ่วเบาราวกับสะบัดผ่านยอดดวงใจของเขา
“ตื่นแล้ว?”
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลจนตัวเองยังแปลกใจ
“คุณกลับมาแล้ว?”
ซูจิ่นชูเหมือนเพิ่งได้สติเต็มที่ ยกแขนขึ้นคล้องคอเขาอย่างดีใจ
ผู้ชายอดใจไม่ไหวอีกครั้ง ก้มลงจูบเธอ แล้วส่งเสียง "อืม" ต่ำ ๆ อย่างอ่อนโยน
ซูจิ่นชูหน้าแดง นึกขึ้นได้ว่าเขายังอุ้มเธออยู่ จึงรีบดิ้นขลุกขลักจะลง
“ฉันเดินเอง”
“ผมอุ้ม”
“ฉันหนักนะ”
“ก็หนักจริง แต่ผมอุ้มไหว”
ซูจิ่นชูเขินจนซบหน้าลงกับอกเขา แม้ข้างกายจะไม่มีใคร แต่นางก็รู้สึกเขินอายอยู่ดี
ผู้ชายอุ้มเธอกลับเข้าไปในห้อง วางเธอลงบนเตียง
ทว่า จู่ ๆ ก็เหมือนตั้งใจปล่อยตัวตามน้ำหนักทับลงบนตัวเธอ ทำอ้อนไม่ยอมลุก
“เหนื่อยแล้ว ลุกไม่ไหวแล้ว”
“เหนื่อยอะไรกัน รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว คุณก็หนักเหมือนกันนะ” ซูจิ่นชูหัวเราะพลางผลักเขา
กู้หมิงเฉินจับมือเธอไว้ พลิกตัวคร่อมทับแผ่วเบา แล้วก้มลงจูบหน้าผาก แก้ม และหยุดลงตรงริมฝีปากแดงระเรื่อ ดูดดึงพลิกพลิ้ว