i˗ͅเหอรั่วรั่วพุ่งเข้าไป แต่ถูกพ่อบ้านอู๋ขวางไว้
“คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงวันนี้เจอพายุไต้ฝุ่น ทั้งคู่ค่อนข้างเหนื่อย พักผ่อนไปตั้งนานแล้ว คุณหนูรองอย่าส่งเสียงเอะอะเลย ไม่งั้นคุณผู้ชายตื่นขึ้นมา คุณหนูรองก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“งั้นฉันค่อยมาหาพี่สะใภ้พรุ่งนี้ จัดห้องให้ฉันด้วย ฉันจะนอน”
เหอรั่วรั่วกลัวกู้หมิงเฉินโกรธ เลยจำต้องทำตัวดี ไปพักที่ห้องรับรองก่อน
ทว่าเช้าวันรุ่งขึ้น กู้หมิงเฉินตื่นแล้ว แต่ซูจิ่นชูยังไม่ตื่น
เหอรั่วรั่วเห็นกู้หมิงเฉินลงบันไดมา ก็รีบพุ่งเข้าไปทัก “พี่ชาย อรุณสวัสดิ์”
“เธอมาได้ยังไง” กู้หมิงเฉินเห็นเธอ ขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่พอใจ
เหอรั่วรั่วเบะปากอย่างน้อยใจ “พี่ไม่เห็นฉันมาหลายวันแล้ว พอเห็นหน้าก็ทำท่าแบบนี้ใส่ ฉันน่ะเป็นน้องสาวของพี่นะ พี่ดีกับฉันสักนิดไม่ได้เหรอ”
“ฉันก็อยากดีกับเธอ แต่เธอดันอยากเป็นลูกสะใภ้ตระกูลเฉิน ถ้าฉันดีกับเธอ ท่านอาคงไม่ปล่อยฉันเหมือนกัน” กู้หมิงเฉินพูดอย่างมีเหตุผล
เหอรั่วรั่วเขินอาย สักพักก็บ่นพึมพำเสียงเบา “ใครจะเป็นลูกสะใภ้ตระกูลเฉิน เขาไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย”
“เธอเองก็รู้ว่าเขาไม่ชอบ ยังจะยัดเยียดเข้าไปอีก ไม่แปลกที่ท่านอาจะโกรธจนต้องขัง แต่นี่เธอหนีออกมาได้ยังไง นิสัยท่านอาน่ะ ไม่ปล่อยเธอง่าย ๆ แน่”
“ก็ท่านตาค่ะ ท่านตาโทรไปบอกแม่ ให้แม่ปล่อยฉันออกมา เมื่อวานพี่อวิ๋นมารับ แล้วพามาส่งที่นี่” เหอรั่วรั่วพูดอย่างภาคภูมิ