กู้เฉินยืนรออยู่หน้าประตู ทำทีเหมือนกำลังมองถนนที่ผู้คนสัญจรไปมา แต่หูกลับตั้งใจฟัง แอบฟังอยู่ชัด ๆ!
ซ่งอวี้ปิงไม่กล้าคุยเล่นกับเถ้าแก่เนี้ยต่อแล้ว กลัวว่าถ้าคุยกันต่อไป จะลากยาวไปถึงเรื่องที่เธอกับกู้เฉินจะแต่งงานกันเมื่อไร แล้วจะมีลูกชายหรือลูกสาว!
“คุณเลขาธิการกู้ ฉันจะกลับเกาะเหลียนฮวาแล้ว คุณล่ะคะ?”
กู้เฉินยิ้มบาง ๆ “ผมก็จะไปเหมือนกัน เป็นเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน ก็ต้องทำงานอยู่บนเกาะเหลียนฮวา”
“แล้วคุณพักที่ไหนคะ?” หลังถามจบ ซ่งอวี้ปิงก็นั่งบนรถสามล้อ ส่วนกู้เฉินปั่นอยู่ข้างหน้า
“พักห้องหนึ่งในลานสำนักงานหมู่บ้านน่ะ วันนี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งบอกว่าจะช่วยจัดห้องให้” กู้เฉินตอบ
ซ่งอวี้ปิงรู้ว่าสำนักงานหมู่บ้านทรุดโทรมมาก ห้องว่างก็ใช้เก็บของ บางทีหลังคาอาจรั่วด้วยซ้ำ
“ที่แบบนั้นจะพักได้ยังไงคะ?” ซ่งอวี้ปิงค้าน “ไม่อย่างนั้นมาพักบ้านฉันไหมคะ?”
กู้เฉินชะงัก รีบโบกมือ “ไม่เหมาะหรอก”
เขาเป็นผู้ชาย จะพักที่ไหนก็ได้ แต่ซ่งอวี้ปิงยังเป็นสาวโสด พักบ้านเธอคงไม่ดีนัก
ซ่งอวี้ปิงเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิดไป “ฮะ ๆ ดูท่าจะไม่เหมาะจริง ๆ ค่ะ”
พอมาถึงท่าเรือ ทั้งคู่ก็เข็นรถสามล้อขึ้นเรือข้ามฟาก
ซ่งอวี้ปิงรีบจ่ายเงินทันที กลัวว่าช้ากว่านี้กู้เฉินจะจ่ายให้อีก
ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร กู้เฉินหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่พกติดตัว แล้วนั่งอ่านเงียบ ๆ
เรือข้ามฟากโคลงเคลงไปตามคลื่น ลมทะเลพัดผ่านจนผมของกู้เฉินยุ่งเหยิง
ลมทะเลไม่ได้ทำให้เขาดูด้อยลงเลย กลับยิ่งขับให้บุคลิกสุขุมแต่แฝงความเป็นอิสระไม่ยึดติดของเขาโดดเด่นขึ้น