ด้านนอกมีหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ ผมสีเทาปนขาวเกล้ามวยไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ไม่มีปอยผมหลุดแม้แต่เส้นเดียว
ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งกลมโต ผิวขาว ใบหน้ารูปไข่
แม้ใบหน้าจะมีริ้วรอย แต่ยังเห็นเค้าความงามเมื่อครั้งยังสาวได้จากคิ้วตา
ด้านหลังมีสามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งยืนอยู่ ทั้งสองอายุราวสี่สิบกว่า แม้ผิวจะไม่ขาว แต่ก็ต่างจากคนบนเกาะอย่างเห็นได้ชัด
เสื้อผ้าเรียบร้อยประณีต แถมยังสวมรองเท้าหนัง
“มายืนขวางประตูเหมือนตอไม้ สมองทึบจริง ๆ” หญิงชราเปิดปากก็หาเรื่องทันที น้ำเสียงเสียดแทงอย่างยิ่ง
ซ่งอวี้หลินส่งเสียงฮึจากจมูก “แล้วคุณมาบ้านผมตอนดึก ๆ ทำไมล่ะ?”
“ไอ้เด็กไร้มารยาท เห็นฉันแล้วไม่รู้จักเรียกย่าสักคำหรือไง” จางหลิ่วเหมยขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่างบนเกาะเหลียนฮวา
ซ่งอวี้หลินเบ้ปาก น้ำเสียงแสดงความไม่พอใจต่อหญิงชราจางหลิ่วเหมยเช่นกัน
“คุณกับปู่หย่ากันแล้ว ปู่ผมก็เสียไปแล้ว อย่ามาวางท่าต่อหน้าพวกเราเลยครับ”
“พูดกับย่าแบบนั้นได้ยังไง?” สวีว่านอันยื่นมือผลักซ่งอวี้หลิน “เห็นไหมว่าไม่มีผู้ใหญ่สั่งสอน ถึงได้กลายเป็นเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้”
ซ่งอวี้หลินไม่ทันระวัง ถูกผลักจนถอยหลังไปหลายก้าว “พวกคุณเป็นใครกัน ผมไม่เคยกินหมั่นโถวบ้านคุณสักคำ ไม่เคยดื่มน้ำบ้านคุณสักหยด จะมาวางท่าใหญ่โตทำไม!”
สวีว่านอันเห็นซ่งอวี้หลินเชิดหน้าพูดเช่นนั้น จึงยกมือขึ้นหมายจะตบเขาอีก
“หยุดนะ!” ซ่งอวี้ปิงเห็นซ่งอวี้หลินเปิดประตูแล้วไม่กลับเข้ามาสักที ทั้งยังได้ยินเสียงยายแก่ใจร้ายนั่น จึงรีบวิ่งออกมา