เดิมทีซ่งอวี้ชิงยังมีท่าทีลนลานและอับจนหนทางอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำพูดของซ่งอวี้ปิง ดวงตาก็พลันสว่างวาบ
“พี่ ฉันจะไปแจ้งตำรวจ!”
“ฉันไม่อยากต้องตื่นมาทำอาหารตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางอีกแล้ว ไม่อยากเป็นวัวเป็นม้าอยู่บ้านพวกเขาอีกแล้ว”
ซ่งอวี้ปิงแค่นเสียง “ถ้าอย่างนั้นก็เชิดหน้าเข้าไว้ ทำตัวให้กระฉับกระเฉงหน่อย อย่าทำให้เสียศักดิ์ศรี!”
แม้เธอจะมองน้องสาวที่อ่อนแอเกินไปไม่ค่อยขึ้น แต่ก็ทนดูตระกูลเฉินรังแกกันแบบนี้ไม่ไหว
ตอนนี้เธอได้รับทั้งค่าเลี้ยงดูและเงินอุปการะน้องชายกับน้องสาว ทั้งยังมีสิทธิ์ปกครองดูแลพวกเขา ไม่ว่าจะมองจากหน้าที่หรือความรู้สึกส่วนตัว เธอก็จำเป็นต้องจัดการเรื่องนี้
หวังลี่ผิงเห็นซ่งอวี้ชิงเดินตามซ่งอวี้ปิงไป ก็กัดฟัน ดวงตาจับจ้องนัยน์ตาหวาดกลัวของซ่งอวี้ชิง
“กล้าออกจากหมู่บ้านจัดสรรนี้ไปเมื่อไร ต่อให้เธอคุกเข่าอ้อนวอน ฉันก็ไม่มีวันยอมให้กลับมา!” หวังลี่ผิงกล่าวจบก็เชิดหน้าทำท่าหยิ่ง ก่อนหมุนตัวแหวกฝูงชนออกไป
กู้เฉินชมละครฉากนี้แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าซ่งอวี้ปิงจะเอาคืนแทนน้องสาวอย่างไร
แต่ไม่นานเขาก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้อีก บรรดาลุงป้าน้าอาที่ดูจนหนำใจกำลังแย่งกันซื้ออาหารทะเลบนรถสามล้อ
กู้เฉินเป็นนายทหารปลดประจำการ หลังจากนั้นได้รับการจัดสรรให้ทำงานในเขต
เพื่อพัฒนาเกาะเหลียนฮวา ทางเขตจึงมอบหมายให้เขาไปประจำหมู่บ้านในตำแหน่งเลขาธิการพรรค
เกาะเหลียนฮวาเน้นผลิตอาหารทะเลเป็นหลัก กู้เฉินจึงเตรียมข้อมูลล่วงหน้าและพอรู้ราคาอาหารทะเลอยู่บ้าง