ยามที่หยางหลิ่วข้ามเนินหิมะลูกสุดท้ายมาได้
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น!
ฝูงหมาป่าหิมะ!
หมาป่าหิมะขาวโพลนเต็มไปหมด!
อย่างน้อยก็ห้าสิบตัว!
ตรงกลางฝูง มู่หรงเสวี่ยกำลังพิงก้อนหิน มือถือมีดบุกเบิก จ้องมองหมาป่าหิมะที่ล้อมอยู่รอบด้าน
แขนซ้ายของนางดูเหมือนจะถูกกัด บริเวณข้างกายมีรอยเลือดสีแดงสด
“มู่หรงเสวี่ย!” หยางหลิ่วตะโกน
ในห้องถ่ายทอดสดของต้าซย่า เดิมทีทุกคนกำลังดูมู่หรงเสวี่ยถูกหมาป่าหิมะรุมโจมตี
นางสังหารหมาป่าหิมะไปสองตัวอย่างดุดัน ทว่าขณะที่กำลังจะสิ้นใจ ภาพจากห้องถ่ายทอดสดอีกห้องกลับซ้อนทับเข้ากับภาพของมู่หรงเสวี่ย
ภายในห้องถ่ายทอดสดของหยางหลิ่ว
【ฉันละอึ้งไปเลย เทพหยางรู้ได้ยังไงว่ามู่หรงเสวี่ยอยู่ที่นี่!】
【ตอนนี้ฉันสงสัยจริง ๆ แล้วว่าเทพหยางโกงหรือเปล่า! ไม่อย่างนั้นจะหาตำแหน่งมู่หรงเสวี่ยได้แม่นขนาดนี้ได้ยังไง!】
【ช่างเถอะ! ฉันอยากพูดแค่ว่า สาวงามมู่หรงรอดแล้ว!】
——
ณ พิภพเถื่อนร้าง มู่หรงเสวี่ยซึ่งเตรียมใจตายไว้แล้ว กำลังจะอัปโหลดเสบียงชิ้นสุดท้าย
แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตน
มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมขนจามรี ยืนอยู่บนเนินหิมะที่อยู่ไม่ไกล
นางดีใจขึ้นมาในตอนแรก ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป แล้วตะโกนว่า “หยางหลิ่ว?! นายมาที่นี่ทำไม?! รีบไปเร็ว!”
หยางหลิ่วไม่สนใจนาง
เขาชักดาบซามูไรจากด้านหลังด้วยมือข้างเดียว!
“หมาป่าสีเทาไม่อยู่ แมวหิมะก็ไม่อยู่!”