พิภพเถื่อนร้าง
ธาราลึก
หยางหลิ่วหันไปมองหมาป่าสีเทา “ของนั่นคงไม่ใช่บัวหิมะหมื่นปีหรอกนะ? เจ้านี่สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?”
หมาป่าสีเทานิ่งเงียบอย่างน่าประหลาด
“ช่างเถอะ กลับไปแบ่งบัวหิมะหมื่นปีกัน! แกก็เห็นแล้วว่าตอนนี้มันไม่มีฤทธิ์เหมือนเมื่อครู่อีก แต่สำหรับพวกกาก ๆ อย่างเราสองตัวก็ยังใช้ได้อยู่!”
“โฮ่ง—”
“จะออกทางใหม่ หรือย้อนกลับทางเดิม?”
หมาป่าสีเทามองไปยังส่วนลึกด้านหลัง ก่อนจะหันกลับเดินไปตามทางที่พวกมันมาอย่างเด็ดขาด
หยางหลิ่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินตาม ตอนนี้เขาได้ของมาไม่น้อย ยังไม่จำเป็นต้องเข้าไปในดินแดนลึกลับชั่วคราว อีกอย่าง เมื่อครู่เขาเกือบถูกสัตว์ดุร้ายขั้นสามทำเอาขวัญหนีดีฝ่อ
รอให้แข็งแกร่งกว่านี้ค่อยเข้ามาแล้วกัน!
ทั้งสองเดินมาถึงจุดที่มีหญ้าหลอนประสาท หยางหลิ่วกวาดตามอง ที่นั่นไม่มีหญ้าหลอนประสาทเหลืออยู่แล้ว
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังใช้หนังสัตว์ปิดจมูกกับปาก ทั้งยังทำหน้ากากแบบง่าย ๆ ให้หมาป่าสีเทาด้วย ทั้งคู่ไม่กล้ารั้งอยู่ รีบออกจากที่นั่นทันที
หยางหลิ่วกับหมาป่าสีเทาวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง ก่อนจะลอดออกจากปากถ้ำธาราลึก
ทันทีที่ได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง แสงแดดก็แยงตาจนเขาปรับตัวไม่ทัน
ด้านนอกถ้ำยังเป็นเวลากลางวัน สายลมจากภูเขาหอบกลิ่นพืชพรรณเข้าเต็มปอด ทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
หมาป่าสีเทากลิ้งไปมาบนสนามหญ้าอย่างเริงร่าอยู่สองตลบ ก่อนจะวิ่งกลับมาคลอเคลียขากางเกงของหยางหลิ่ว
【ตรวจพบว่าผู้บุกเบิกออกจากดินแดนลึกลับ·ธาราลึกแล้ว กำลังสรุปคะแนนผลงานในครั้งนี้...】