พละกำลังของสัตว์ดุร้ายขั้นสามทั้งสองตัวนั้น...
ทำให้หยางหลิ่วกับหมาป่าสีเทาได้แต่มองหน้ากันตาค้าง
คนกับหมาป่าลืมเรื่องที่ตอนแรกตั้งใจจะแยกทางกันไปแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่เอาแต่มองการต่อสู้จนตายของสัตว์ดุร้ายทั้งสองตัวสลับกับหันมาสบตากัน
หมาป่าสีเทาถามว่า “แกทำอะไรลงไป?”
หยางหลิ่วกลอกตา “ฉันไม่รู้สิ เมื่อกี้ก็แค่ตกใจเลยยิงออกไปนัดหนึ่ง”
หมาป่าสีเทาว่า “ตาแก่ ฉันสงสัยว่าบนตัวแกมีอะไรไม่ชอบมาพากล!”
หยางหลิ่วกะพริบตาตอบ “ฉันไม่รู้จริง ๆ เมื่อกี้ก็แค่ตกใจ มือสั่นนิดเดียว ปืนก็ลั่นแล้ว”
หมาป่าสีเทาถาม “ตกใจงั้นเหรอ? แกตกใจจนยิงไปโดนข้อต่อของแมงป่องได้ยังไง? แกตกใจยิงไปนัดเดียว สัตว์ดุร้ายขั้นสามสองตัวนี้ก็หันมากัดกันเองเนี่ยนะ?”
หยางหลิ่วว่า “...บังเอิญน่ะ บังเอิญทั้งนั้น”
หมาป่าสีเทาว่า “บังเอิญ? ครั้งก่อนแมงมุมพิษตาแดงล้อมแกไว้ จู่ ๆ นกสีน้ำเงินก็ตกลงมาจากฟ้ามาช่วยแก! คราวนี้สัตว์ดุร้ายขั้นสามสองตัวดักรอแกอยู่ที่นี่ ผลคือแกมือสั่นยิงออกไปนัดหนึ่ง เล่นงานจนตัวหนึ่งบาดเจ็บหนัก แถมยังกระตุ้นให้อีกฝ่ายสู้กันจนตายอีก แกยังจะบอกว่าบังเอิญเหรอ? ตาแก่ บอกฉันมาซิว่าโชคของแกโกงเกมอยู่หรือเปล่า?”
หยางหลิ่วว่า “...ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!”
แววตาหมาป่าสีเทาเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างหนัก
สุดท้ายมันก็ลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้หยางหลิ่วแล้วถูไถขากางเกงของเขา
จากนั้นก็แหงนมองหยางหลิ่วด้วยสีหน้าประจบประแจง
ท่าทางของมันราวกับกำลังพูดว่า “ช่างเถอะ ไม่ว่าแกจะโกงหรือไม่ ฉันขอตามแกไปก็พอแล้ว”