ตลอด 22 วันต่อจากนั้น หยางหลิ่วเข้าสู่โหมดบ้าคลั่งก่อสร้างอย่างเต็มตัว
กลางวัน เขาพาคนเถื่อน 16 คนขุดดินเหนียว ขุดหินปูน ตัดไม้ และเผาอิฐเขียว
พอตกกลางคืน หลังปิดไลฟ์แล้ว เขาก็อยู่ข้างเตาเผาคนเดียว คอยเผาปูนขาวกับอิฐเขียว
ระหว่างนั้นยังสร้างเตาเผาแห่งใหม่ขึ้นตรงมุมตะวันออกเฉียงเหนืออีกเตาหนึ่ง!
เอาไว้เผากระเบื้องมุงหลังคาโดยเฉพาะ!
ตลอด 22 วัน หยางหลิ่วไม่พบร่องรอยของผลอสรพิษเพลิง เรื่องผึ้งน้ำผึ้งลายแดงจึงถูกพักไว้ก่อน
แต่หยางหลิ่วโชคดีมาก ในช่วงวันที่ยี่สิบกว่า ๆ ของระยะพักฟื้น หีบสมบัติจากกระดานจัดอันดับทั้งสามระดับเปิดออกมาเป็นน้ำตาลมอลต์สามชั่ง
ทำให้เขาลืมเรื่องผึ้งน้ำผึ้งลายแดงไปได้ชั่วคราว
พิษของผึ้งน้ำผึ้งลายแดงร้ายแรงเกินไป แถมยังโจมตีได้หนักหน่วง เขายังต้องวางแผนทำฟาร์มผึ้ง จะฆ่าพวกมันจนหมดไม่ได้
เมื่อได้น้ำตาลมอลต์มา หยางหลิ่วก็พาคนเถื่อนหญิงสามคนเริ่มทำน้ำเกลือและเก็บผลไม้ ในแอ่งหุบธารมีผลไม้น้อยมาก มีเพียงเบอร์แบร์รี บลูเบอร์รี และลิงกอนเบอร์รีจำนวนน้อยนิด
หยางหลิ่วเอาผลไม้ทั้งหมดไปทำแยม ส่วนที่พักพิงใต้ดินซึ่งสร้างใหม่ ตอนนี้กลายเป็นคลังใต้ดินไปแล้ว
ส่วนเกลือนั้น หยางหลิ่วทดลองอยู่นาน
สิบวันแรก ล้มเหลวทั้งหมด เกลือที่ทำออกมายังคงมีพิษ
เมื่อความชำนาญในการทำเกลือของหยางหลิ่วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ วันที่สิบสามเขาก็เผาผลึกเกลือสำเร็จ
เพียงแต่ได้ปริมาณน้อยเกินไป จากการคำนวณของหยางหลิ่ว ฤดูหนาวยาวนานห้าเดือน รวม 150 วัน คนเถื่อนหนึ่งคนต้องกินเนื้อวันละ 40 ชั่ง คน 16 คนก็ต้องใช้เนื้อเกือบ 100,000 ชั่ง
ฤดูหนาวล่าสัตว์ได้ไม่เร็วเท่าตอนนี้แน่นอน
หยางหลิ่วจึงทำได้แค่เตรียมเนื้อแห้งไว้ล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นพอถึงเวลาที่ล่าเนื้อไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีอะไรกิน