【ฮ่า ๆ ๆ! หมอทหารกับพี่หลิงสุดยอดไปเลย! ประสานงานกันได้เข้าขาสุด ๆ!】
【ฉันตกใจแทบตาย! ราชันแรดคงนึกไม่ถึงจนวินาทีสุดท้ายว่าตัวเองจะมาตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงสองคน ขำจนจะตายแล้ว!】
【ทุกคน ต่อจากนี้ฉันจะเป็นแฟนคลับหมอทหารกับพี่หลิงเท่านั้น ใครกล้าแย่ง ฉันจัดการมันแน่!】
【มู่หรงเสวี่ย: ขอบคุณนะ แต่อย่าเป็นแฟนคลับเลย ฉันไม่มีปืน! ปืนฉันแย่งมา!】
——
พิภพเถื่อนร้าง
กระบี่ในมือหลิงอวิ้นไม่เคยหยุดเลยแม้แต่น้อย ปรมาจารย์ขั้นฮว่าจิ้น ยิ่งเจอคู่ต่อสู้แข็งแกร่งก็ยิ่งแข็งแกร่ง จะใช้ความแข็งกร้าวหรืออ่อนโยนก็ได้ทั้งนั้น!
ยิ่งมีมู่หรงเสวี่ยคอยช่วยสนับสนุนจากด้านหลังด้วยปืนไรเฟิลซุ่มยิงหมื่นลักษณ์ พอสู้กันไปจนถึงช่วงท้าย เหลือแรดเกราะภูผาแค่สองตัว หานเฟย หยางหลิ่ว และเซวียหรงก็แทบจะหาที่นั่งเล่นไพ่กันอยู่ข้างสนามแล้ว
“พี่หยาง ถ้าเทียบฝีมือพี่กับพี่หลิง ใครเก่งกว่ากัน?” เซวียหรงพึมพำเสียงเบา
“อืม... สามต่อเจ็ดมั้ง!”
“หืม? พี่มั่นใจสามส่วนเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่! ถ้าไม่ใช้อาวุธปืน เธอใช้เวลาสามนาที ส่วนฉันตายเจ็ดครั้ง! ไม่ใช่สิ พี่เซวีย นายก็ฝึกยุทธ์มาแท้ ๆ ไม่รู้หรือไงว่าขั้นฮว่าจิ้นแข็งแกร่งแค่ไหน?”
“ไม่รู้สิ! ฉันมีคุณลุงคนหนึ่งสอนวิชายุทธ์ให้ ปู่กับคนอื่น ๆ จากไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันก็เลยโตมาในบ้านของคุณลุงคนนั้น!”
“คุณปู่กับคุณลุงเป็นแบบอย่างที่พวกเราทุกคนควรเอาอย่าง! สละชีวิตเพื่อชาติ คือเกียรติยศสูงสุดของทหาร!” หานเฟยกล่าวอยู่ข้าง ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางหลิ่วไม่ได้พูดอะไร เพียงมองหลิงอวิ้นกระโดดไปมาระหว่างแรดเกราะภูผาสองตัว
เมื่อรวมมู่หรงเสวี่ยที่อยู่บนภูเขาห่างออกไป ทั้งสองกลับประสานงานกันได้อย่างเข้าขาสุด ๆ ราวกับมู่หรงเสวี่ยรู้ว่าหลิงอวิ้นจะลงเท้าตรงไหนในจังหวะถัดไป จึงสกัดการโจมตีของแรดเกราะภูผา เปิดโอกาสให้หลิงอวิ้นฟาดกระบี่ออกไปได้ทันทีที่เท้าแตะพื้น
หลิงอวิ้นฟันกระบี่ลงไป แรดเกราะภูผาสองตัวสุดท้ายก็ล้มตึงลงกับพื้น