【เจียงเจี้ยนจากประเทศประภาคาร: บ้าเอ๊ย! หมอนี่อีกแล้ว! วันหนึ่งจะประกาศข่าวเกี่ยวกับหมอนี่ได้กี่ครั้งกัน! เมื่อกี้เพิ่งเก็บเกลือได้ไม่ใช่หรือไง! ตอนนี้ยังหาปูทะเลมาได้อีกเหรอ?】
【ถังเฉียงจากประเทศอาทิตย์ไม่เคยตก: นั่นสิ พิภพเถื่อนร้างเป็นบ้านของเขาหรือไง? เสบียงไม่เคยขาดเลยสักครั้ง! เนื้อที่บ้านเขากินยังไงก็ไม่หมดแล้ว!】
【ประชาชนแคว้นช้างขาว: ขอเสนอให้แจ้งความ!】
【โอกาโมโตะ อิจิโมกุจากประเทศซากุระ: บ้าเอ๊ย วันหนึ่งตั้งหลายสิบครั้ง ทุกครั้งก็มีชื่อหมอนี่! แม้แต่หมาที่หยางหลิ่วเลี้ยงยังเก่งกว่าผู้บุกเบิกคนอื่น ๆ ของต้าซย่าร้อยเท่า!】
【จางไห่จากต้าซย่า: ฮ่า ๆ ๆ! พี่หยางของผมนี่สุดยอดจริง ๆ! แค่ออกไปข้างนอกก็ได้ทรัพยากรกลับมาแล้ว!】
【เจียงโหรวจากต้าซย่า: ฉันอยากมีลูกกับเทพหยาง!】
【คนข้างบนดูยังไงก็เป็นสาวน้อยชัด ๆ อายุไม่ถึง 18 ปีก็เข้าไปในพิภพเถื่อนร้างไม่ได้หรอก! แต่ดูจากระยะทางแล้ว หลิงอวิ้นกับมู่หรงเสวี่ยก็มีโอกาสเหมือนกัน】
【ฝันกลางวันอยู่หรือไง มู่หรงเสวี่ยหน้าตาสวยก็จริง แต่เธออยู่ทะเลทรายโกบีทรายแห้งทางตะวันตก ส่วนหลิงอวิ้นไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนแน่ แต่ก็อยู่แถบเทือกเขาเหมันต์นิรันดร์เหมือนกัน】
......
ในพิภพเถื่อนร้าง หยางหลิ่วรอเสวี่ยกู่อยู่ที่ฝั่งใต้ พลางสำรวจทรัพยากรบริเวณนั้นไปด้วย
ทันทีที่ก้าวเข้ามาบนฝั่งใต้ เขาก็ได้กลิ่นหอมของดอกไม้
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้กลิ่นเดิมอีกครั้ง
ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
หยางหลิ่วเดินตามกลิ่นไป แล้วแหวกกอหญ้าน้ำออก
พอมองเข้าไปก็เห็นว่า...