เปลวเพลิงไม่อาจหยุดฝีเท้าของจาร์วิสได้
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่อาจหยุดฝีเท้าของเทพแห่งแสงแก้วได้ เทพแห่งแสงแก้วยอมสละเผ่าผู้ศรัทธาอย่างจาร์วิส แล้วฝ่าเปลวไฟวิ่งออกมาได้สำเร็จ
เสื้อผ้าบนตัวจาร์วิสถูกไฟลุกไหม้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหยุดฝีเท้าของเทพแห่งแสงแก้วไม่ได้
“บ้าเอ๊ย—” หานเฟยอดสบถออกมาไม่ได้ คนคนนี้ไม่กลัวตายหรือไง?
วินาทีถัดมา จาร์วิสก็วิ่งมาถึงตรงหน้าหานเฟยแล้ว
“พี่หยาง! ช่วยด้วย!”
หานเฟยตกใจจนหันหลังวิ่งหนี ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรกัน แม้แต่พี่หลิงยังต้านไม่ไหว แล้วคนอย่างเขาที่อยู่ขั้นอั้นจิ้นจะเอาอะไรไปสู้!
หนีสิ—
บนเนินด้านข้างของหุบเขาน้ำแข็ง หยางหลิ่วหันปากกระบอกปืนเล็งไปที่จาร์วิส แล้วยิงรัวเป็นชุด
อาวุธระดับตำนานขั้นหนึ่ง แถมกระสุนที่พ่นออกมายังเป็นกระสุนเจาะเกราะที่หยางหลิ่วเพิ่งเอาออกมาจากมิติ ถึงอย่างนั้นเมื่อยิงใส่จาร์วิส ก็ทำได้เพียงส่งเสียงปัง ๆ เท่านั้น
มีเพียงกระสุนบางนัดที่เลี่ยงพลังปราณสีดำแล้วเจาะถูกตัวจาร์วิส
ส่วนที่เหลือ
ถูกพลังปราณสีดำสกัดไว้ทั้งหมด
“บ้าเอ๊ย—”
“ปัง—”
เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง กระสุนพุ่งเข้าใส่ขาของจาร์วิสอย่างฉับพลัน
ขาขวาของจาร์วิสถูกกระสุนเจาะทะลุเนื้อหนังในทันที ร่างของมันเสียหลักไถลล้มลงกับพื้น
มันเงยหน้าขึ้น
มองไปยังทิศทางที่กระสุนเพิ่งพุ่งมา
แล้วก็พบว่าเป็นผู้หญิงคนเดิม
“เล็ง—”
จาร์วิสเลิกสนใจหานเฟย แล้ววิ่งตรงไปทางที่มู่หรงเสวี่ยอยู่
ในเวลาเดียวกัน หยางหลิ่วกับพวกก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้เช่นกัน