หยางหลิ่วพูดพลางไม่สนใจเสื้อคลุมหนังจามรีกับเสื้อหนังหมาป่าที่ทิ้งอยู่บนพื้น
เขาถอดเสื้อจนเหลือแต่ท่อนบน แล้ววิ่งตรงไปยังลำน้ำในแอ่งหุบธาร
“ตูม—”
“ตูม—”
เสียงดังติดกันสองครั้ง เขาตกลงไปในลำน้ำ
น้ำในแม่น้ำยังเย็นอยู่ไม่น้อย ความเย็นทำให้เขาสะดุ้งจนตัวสั่น แต่ยังไม่ทันจะดีใจที่อากาศไม่ร้อนแล้ว เขาก็เห็นภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลังน้ำแข็งละลาย บนผิวน้ำมีสิ่งสีขาวโพลนลอยอยู่ชั้นหนึ่ง กำลังไหลมาทางเขา!
ปลา!
มีแต่ปลาเต็มไปหมด!
ตอนที่หนาวจัด ผิวน้ำกลายเป็นเปลือกน้ำแข็ง ความหนาวเย็นมาเยือนเร็วเกินไปจนปลาในแม่น้ำหนีลงไปก้นน้ำไม่ทัน
พวกมันเลยถูกแช่แข็งจนตาย!
ปลาเต็มไปหมดเป็นผืนใหญ่ สีขาวโพลนไปทั้งแถบ
ตอนนี้น้ำแข็งละลายแล้ว ปลาที่ถูกแช่แข็งเหล่านี้จึงลอยลงมาตามกระแสน้ำ เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวใหญ่ขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง ยาวเกือบเท่าแขน ยังมีตัวเล็กขนาดเท่านิ้วมือด้วย
ไม่ว่าอย่างไร ปลาแน่นขนัดไปหมด กินพื้นที่เกือบครึ่งแม่น้ำ!
“รวยแล้ว!”
หยางหลิ่วเห็นดังนั้นก็ใช้ความสามารถของมิติระบบ เก็บปลาทั้งหมดที่สัมผัสเข้าไปในมิติ
หมาป่าสีเทาลอยอยู่ข้าง ๆ เห็นหยางหลิ่วกำลังจับปลา มันจึงลงมือจับตามไปด้วย
แต่เจ้าหมาป่ากลับสะบัดปลาโยนขึ้นฝั่งทั้งหมด
จับไปจับมา น้ำลายก็ไหลย้อยจากมุมปากหมาป่าสีเทา
หมาป่าสีเทา: เจ้าแก่ คืนนี้มีของกินเพิ่มแล้ว!
อีกด้านหนึ่ง หยางหลิ่วกำลังจับปลาอย่างเมามัน จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองฝั่งเหนือ