เวลา 8 โมงเช้า เสวี่ยจีและคนอื่น ๆ มารวมตัวกันอยู่หน้ากระท่อมไม้ในที่พักพิง
หยางหลิ่วนั่งอยู่ตรงประตู มือถือชามดินเผา จิบน้ำอยู่
พอเห็นพวกเขามาถึง ก็สังเกตเห็นว่าเสวี่ยซวงหายดีแล้วและเดินได้ตามปกติ
จึงเอ่ยขึ้นว่า “วันนี้พวกเจ้าไปขนซากสัตว์ทั้งหมดริมแม่น้ำกลับมา! เสวี่ยกู่ เจ้าพาพวกเขาจัดการซากสัตว์ให้เรียบร้อย ส่วนเสวี่ยจี เจ้าไปตัดไม้กับข้าและเสวี่ยโย่ว จากนั้นค่อยไปขนดินเหนียวกลับมา”
“ขอรับ ท่านเทพ!”
สั่งงานเสร็จ หยางหลิ่วก็แจกเนื้อตุ๋นให้คนละชิ้น
จากนั้นจึงเริ่มพาทุกคนลงมือทำงาน
สิบโมงเช้า แดดข้างนอกร้อนแรงเกินไป ร้อนแผดเผาจนทนไม่ไหว
แทบทำงานกลางแจ้งไม่ได้เลย
ความร้อนระอุนั้นผิดปกติอย่างสิ้นเชิง
แสงแดดส่องลงบนพื้น ไอร้อนที่ลอยขึ้นจากผิวดินมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า บิดเบี้ยวไปตามกระแสลมที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
หยางหลิ่วสัมผัสได้ว่า จุดที่แสงแดดส่องถึงมีอุณหภูมิสูงอย่างน้อย 50 องศาขึ้นไป
หากเป็นสภาพอากาศร้อนจัดเช่นนี้บนดาวสีน้ำเงิน ผู้คนคงถูกแดดเผาจนตาย
“บ้าเอ๊ย!” หยางหลิ่วอดสบถไม่ได้ “อุณหภูมินี่... เกิน 50 องศาไปแล้วหรือเปล่า?!”
เขายื่นมือออกไปลองตรงจุดที่แสงแดดส่องถึง
วินาทีต่อมา!
ความแสบร้อนแล่นขึ้นมาบนผิวหนัง จนเขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด
“ห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด!” หยางหลิ่วขวางคนเถื่อนที่กำลังจะออกจากบ้านไว้ “อากาศแบบนี้ออกไปทำงาน มีหวังโดนแดดเผาตายแน่!”
คนทั้งเก้าคนเบียดกันอยู่ในมุมร่มของกระท่อมไม้ หลบความร้อน