หยางหลิ่วไม่รู้ว่าชาวต้าซย่ากำลังคอมเมนต์อะไรกัน เขามองไม่เห็น
แต่ตอนนี้หนังศีรษะของเขาก็ชาวาบเหมือนกัน โรคกลัวที่แคบ...ดูเหมือนเขาจะเป็นด้วยแฮะ
พวกนี้ดูเหมือนไม่มีพิษสงอะไร ทว่าพอมองออกไปทั่วทั้งทะเลดอกไม้จนถึงปลายสายตา กลับมีแมลงอยู่เต็มไปหมด ทั้งบนพื้น บนดอกไม้ หรือแม้แต่บนท้องฟ้า
ตัวเล็กพอ ๆ กับแมลงบนดาวสีน้ำเงิน ส่วนตัวใหญ่ก็มีขนาดเท่าหัวเด็ก!
「หมาป่าสีเทา...เอ่อ...เราถอยก่อนดีไหม?」
หมาป่าสีเทาเอียงหัวมองหยางหลิ่ว ดวงตาสีทองของมันฉายแววเจ้าเล่ห์
จากนั้น!
มันก็คาบดอกไม้ที่บานสะพรั่งที่สุดดอกหนึ่ง แล้วหันหลังวิ่งมาทางหยางหลิ่ว!
「???」
เมื่อหมาป่าสีเทาขยับ กิ่งดอกไม้ก็สั่นสะเทือน แมลงหลายสิบตัวบนดอกไม้พลันบินขึ้นมา
ฝูงแมลงดำทะมึนไล่ตามหมาป่าสีเทา พุ่งเข้าใส่หยางหลิ่ว!
หมาป่าสีเทาวิ่งนำหน้ามาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พุ่งตรงมาหยางหลิ่ว ก่อนสะบัดหัวโยนดอกไม้ลงข้างเท้าเขา!
「เชี่ย!!」หยางหลิ่วเห็นภาพนั้นแล้วหน้าซีดเผือด!
「หมาป่าสีเทา! แกจงใจใช่ไหม!!」
แต่แมลงบนพื้นกับที่บินอยู่กลางอากาศไม่สนหรอกว่าใครเป็นใคร พวกมันพากันล้อมเข้าหาหยางหลิ่ว!
หยางหลิ่วเผลอร้องออกมา
「อ๊าก——」
แล้วหันหลังวิ่งทันที
เขาวิ่งสะเปะสะปะอย่างลนลาน ก่อนพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของทะเลดอกไม้!
「หึ่ง——!!」
แมลงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ หยางหลิ่ววิ่งหัวซุกหัวซุนเร็วขึ้นทุกที!
ในห้องถ่ายทอดสดต้าซย่า ผู้ชมขำกันจนแทบคลั่ง:
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ!! เทพหยางโดนแมลงไล่จนวิ่งวนไปทั่วภูเขา!!】
【หมาป่าสีเทา: ไอ้แก่ แกไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นหรอกเหรอ? มาเลย ลองสัมผัสความเร่าร้อนของฝูงแมลงดู!!】
【หมาป่าสีเทาจงใจแน่นอน!! คาบดอกไม้มาโยนข้างเท้าเทพหยางเลย!!】
【ขำจะตายอยู่แล้ว!! ราชันผู้ล่าถูกฝูงแมลงไล่จนต้องวิ่งหนี!!】
【เทพหยาง: ฉันฆ่าสัตว์ร้ายขั้นสามได้ แล้วทำไมฉันจะกลัวแมลงไม่ได้?!】
หยางหลิ่วถูกไล่จนวิ่งออกไปหลายสิบเมตร กำลังจะหันกลับไปด่าอยู่แล้ว
ทันใดนั้น ม่านแสงจากเจตจำนงแห่งพิภพเถื่อนร้างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา!
【ติ๊ง—ค้นพบสุสานฝังกระดูก・ทะเลดอกไม้!!】
【ความคืบหน้าในการสำรวจ: 0%！】
【คำอธิบาย: เล่ากันว่าที่แห่งนี้คือถิ่นกำเนิดของแมลงพิษ】