ไรต์เห็นคนจากต้าซย่ามากันครบแล้ว
เขาตกใจจนถอยกรูดไปไกล
หลิงอวิ้นกำลังจะตวัดดาบยาวจัดการไรต์ไปพร้อมกัน
หยางหลิ่วรีบห้ามหลิงอวิ้นไว้ «ถึงฉันจะไม่ใช่คนใจอ่อน แต่หมอนี่เก็บไว้ยังมีประโยชน์ ฉันแอบติดของบางอย่างไว้กับตัวเขาแล้ว พอถึงที่ราบทองคำ เขาก็จะเป็นไส้ศึกให้พวกเรา!»
หลิงอวิ้นตวาด «ไสหัวไป!»
ไรต์ราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบเผ่นแน่บไปทันที
หลังไรต์ไปแล้ว หยางหลิ่วเหลือบมองการ์ดค่าจ้าง «เหลืออีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาสรุปผล!»
«บ้าจริง แค่ช่วงเดียวก็เสียเวลาไปตั้งสองชั่วโมงแล้ว น่าหงุดหงิดชะมัด!» หลิงอวิ้นว่า
«เอาละ ยังเหลืออีกสองชั่วโมง ให้หมอทหารตรวจอาการพวกเราก่อน แล้วรักษาบาดแผลสักหน่อย โดยเฉพาะพี่หลิง บาดแผลเต็มตัวแล้ว!»
«จริงสิ พี่หลิง พลังประทานจากเทพของเทพธิดาเอลฟ์ใกล้หมดแล้วใช่ไหม?» หยางหลิ่วถาม
แต่ทันทีที่พูดจบ พลังประทานจากเทพของเทพธิดาเอลฟ์ก็หายไป หลิงอวิ้นราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงจนหมด ร่างกายโอนเอนจะล้มลงกับพื้น
หยางหลิ่วรีบประคองหลิงอวิ้นไว้ พร้อมตะโกนเรียกมู่หรงเสวี่ย «หมอทหาร รีบมานี่เร็ว!»
มู่หรงเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็รีบปีนลงมาจากเนินหิมะ แล้ววิ่งมาทางนี้
เธอจับชีพจรหลิงอวิ้น ก่อนเอ่ยว่า «แค่เหนื่อย พักสักหน่อย แล้วต้มซุปปลาให้นางบำรุงร่างกาย»
หยางหลิ่วได้ยินแล้วก็รีบหยิบหม้อเหล็กที่ถังฮ่าวตีขึ้นมา พร้อมฟืนออกมาก่อไฟ
«พี่เฟย เสียงคำรามแห่งเทพอัคคี จุดไฟ!»