ภายนอกวุ่นวายโกลาหล แต่หยางหลิ่วกลับสงบนิ่งราวหญิงสาวในห้องหอ!
มองเมฆเคลื่อนคล้อย ดอกไม้ผลิบานและร่วงโรย ที่นี่มีมุมสงบเป็นของตนเอง
หยางหลิ่วปลูกสมุนไพรและต้นผลไม้ที่ได้มาทั้งหมดไว้ในลานเล็ก มีเพียงเห็ดหลินจือหยกที่ต้องอาศัยสายแร่หยก เขาจึงยังไม่ได้ปลูกมัน
ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดแคลนสมุนไพร อีกทั้งยังไม่มีหยกด้วย
สมุนไพรชนิดนี้จึงได้แต่พักไว้ก่อน
ขณะที่ชาวต้าซย่าและชาวต่างชาติส่งเสียงทะเลาะกัน หยางหลิ่วก็หลับสนิทไป เขาอดนอนมาหกวันแล้ว อากาศร้อนจัดต่อเนื่องถึงหกวัน ทำให้แทบไม่ได้นอนหลับพักผ่อนดี ๆ เลย
วันถัดมา ตอนหยางหลิ่วตื่นขึ้นก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว
นานทีจะได้นอนตื่นสายสักครั้ง
แต่พอเพิ่งตื่น เขาก็พบว่ามีบางอย่างเกาะอยู่บนศีรษะ
เขายื่นมือไปคลำ
“จี๊ด ๆ!”
หยางหลิ่วหยิบมันขึ้นมาดู แล้วก็ต้องร้องในใจว่าเจ้าตัวน้อยนี่กระรอกน้อยนี่เอง
เป็นตัวผู้ในบรรดากระรอกน้อยสองตัว
ส่วนอีกตัวที่เป็นตัวเมียกับแม่ของพวกมัน ต่างก็หมอบอยู่บนท้องของหยางหลิ่ว
พอมองไปข้าง ๆ ขนของหมาป่าสีเทาร่วงจนเกลี้ยง ดูน่าขำไม่น้อย ตอนนี้มันก็นอนขดอยู่ข้างหยางหลิ่วด้วย
หยางหลิ่วใช้เท้าเขี่ยหมาป่าสีเทาเบา ๆ “ตื่นได้แล้ว กินเนื้อแกะกัน!”
“โฮ่ง!”
กลิ่นหอมของเนื้อแกะคงเย้ายวนเกินไป หมาป่าสีเทาจึงกลิ้งตัวลุกขึ้นจากพื้นหญ้าทันที แล้วยื่นลิ้นออกมาหมายจะเลียหยางหลิ่ว เขารีบผลักมันออกไป
“เดี๋ยวค่อยกิน! ออกไปดูกันก่อน!”
ตอนนั้นกระรอกอีกสองตัวก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน