แต่ในวินาทีถัดมา ฝูงมดเขาแดงจำนวนมหาศาลก็กรูกันเข้ามาจากที่ไม่ไกล
หยางหลิ่วอ้าปากค้างจนตะลึง
“บ้าเอ๊ย! แบบนี้ยังตามมาทันอีกเหรอ??? เปิดสูตรโกงอยู่หรือไง! คิดว่าฉันโตมากับการกินขี้หรือไง! คิดว่าปืนกลแกตลิงของฉันมีไว้กินขี้หรือไง!”
คำพูดยังไม่ทันขาด ปืนกลแกตลิงก็ปรากฏขึ้นในมือหยางหลิ่วอย่างฉับพลัน
หยวนหรงจักรกล · ปืนกลแกตลิง ผลิตกระสุนออกมาได้หนึ่งแสนนัดภายในเวลา 10 วัน และทั้งหมดเป็นกระสุนโลหะ
“ให้ตายสิ! ดูปืนกลแกตลิงของฉันนี่!”
สิ้นเสียง เขาก็เปิดฉากยิงทันที
“รัว ๆ ๆ—รัว ๆ ๆ—รัว ๆ ๆ!!!”
เสียงคำรามของหยวนหรงจักรกล · ปืนกลแกตลิงดังกึกก้องขึ้นในชั่วขณะนั้น!
ลำกล้องทั้งหกหมุนอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางรัตติกาล เปลวไฟสีฟ้าพุ่งออกจากปากกระบอกปืน
กระสุนยังพ่วงเปลวไฟสีครามไว้ด้านท้ายด้วย
ท่ามกลางความมืดมิด มันดูราวกับกระบี่สีฟ้าสายหนึ่ง พุ่งเข้าปะทะฝูงมดเขาแดงที่กรูกันเข้ามา!
“ตูม!”
มดเขาแดงตัวหน้าสุดถูกกระสุนจากปืนกลแกตลิงยิงจนแหลกเป็นชิ้น ๆ!
เมื่อลูกกระสุนตกกระทบพื้น เปลวไฟสีฟ้าก็ลุกโชนขึ้นโดยรอบ กลิ่นไหม้เกรียมพลันลอยอบอวลไปทั่วรัตติกาล!
“เข้ามาสิ! พวกแกวิ่งเก่งไม่ใช่หรือไง?!”
หยางหลิ่วยืนอยู่ข้างกองไฟ เล็งปากกระบอกปืนใส่ฝูงมดที่วิ่งเข้ามาแล้วยิงกราดอย่างบ้าคลั่ง
“เข้ามาสิ! จะให้พวกแกได้เห็นว่าอะไรเรียกว่าอำนาจการยิงข่มกัน!”
ฝูงมดเขาแดงยังคงบ้าคลั่ง พุ่งตรงมาทางหยางหลิ่วเหมือนเมื่อครู่นี้!
แต่คราวนี้ พวกมันพุ่งฝ่าเข้ามาไม่ได้แล้ว
กระสุนกรีดพื้นราวกับไถนา ก่อเป็นกำแพงไฟขึ้นตรงระยะห่างออกไปกว่าร้อยเมตร
หลังแนวกำแพงไฟ ฝูงมดที่กรูกันเข้ามาล้มลงเป็นแถบ ก่อนจะถูกเปลวเพลิงเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน