หลังจากเดินสำรวจรอบลานบ้านแล้ว
หยางหลิ่วหันไปดูเจ้าวัวดำกับแม่วัวสองตัวก่อน เจ้าตัวดำดูราวกับถูกรีดเรี่ยวแรงจนหมดสิ้น พอเห็นหยางหลิ่ว น้ำตาก็ไหลพราก
ใครจะไปดูออกว่านี่คือราชาวัวป่าตัวนั้น!
เดินวนดูรอบหนึ่ง ไก่ เป็ด ห่านไม่ได้หายไปสักตัว แถมยังมีเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อย
หยางหลิ่วก้มมองหมาป่าสีเทาที่กำลังกัดชายกางเกงของเขา
“แกจับมาเหรอ?” หยางหลิ่วถาม
หมาป่าสีเทาพยักหน้า แล้วเหลือบมองที่พักพิง
หยางหลิ่วเข้าใจทันที เจ้าหมอนี่คงอยากกินของอร่อยสินะ
“ได้ ๆ รู้แล้วว่าอยากกินอะไร”
เขาหันไปมองแมวหิมะที่นอนหมอบแกล้งหลับอยู่บนชายคา แล้วมองเจ้าตัวน้อยสามตัวที่กอดกันกลมอยู่ข้างประตู
แค่เหลือบมองสีหน้าของเจ้าตัวน้อยทั้งห้าแวบเดียว
หยางหลิ่วก็เข้าใจความคิดของพวกมันแล้ว!
เอาเถอะ เจ้าแมวตะกละทั้งห้ามากันครบเลย
“รอก่อน! คืนนี้จะให้พวกแกได้กินเนื้อกัน!”
หยางหลิ่วพูดพลางขยับความคิด ก่อนจะหยิบปลามังกรน้ำแข็งเงินตัวหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของที่ได้มาจากภัยพิบัติหนาวยะเยือก
เกล็ดปลาส่องประกายระยิบระยับ ท่ามกลางแสงหิมะในยามค่ำคืนดูโดดเด่นสะดุดตา นี่เป็นครั้งแรกที่หยางหลิ่วสังเกตเห็นว่าปลาชนิดนี้มีแสงสีเงินด้วย
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้กิน แต่เขาก็ยังได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากตัวปลา
หยางหลิ่วอดทอดถอนใจไม่ได้ นี่คือวัตถุดิบระดับตำนานขั้นหนึ่งเชียวนะ! ตอนนั้นกว่าจะได้พวกมันมา พวกเขาถึงกับต้องเป็นศัตรูกับฝูงแพะเขาน้ำแข็งทั้งฝูง!