งานเลี้ยงวันเกิดของลู่ซินเหอเป็นเพียงเวทีสำหรับสร้างเครือข่ายและเจรจาธุรกิจเท่านั้น
เสิ่นถิงมองเธอที่คล่องแคล่วในการเดินไปมาท่ามกลางผู้คน รู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย
ถึงแม้เธอจะไม่ถูกกับลู่ซินเหอ แต่ในใจลึกๆ ก็ชื่นชมผู้หญิงเก่งอย่างเธออยู่ดี
เสิ่นถิงละสายตากลับมา แล้วมองไปที่ฟู่หยุนเช่อที่กำลังถูกรุมล้อมด้วยผู้คนที่เข้ามาแสดงความยินดี
ชายหนุ่มในชุดสูทที่ดูภูมิฐาน แสงไฟสีทองอ่อนๆ ร่างร่างโครงหน้าที่คมคายของเขา ทำให้บุคลิกของเขาดูสูงส่งและเยือกเย็นยิ่งขึ้น
การมีสามีที่ดูดีขนาดนี้ ผู้หญิงในงานไม่รู้ว่ามีกี่คนที่อิจฉาเธอ
เมื่อก่อนเสิ่นถิงชอบเพลิดเพลินกับสายตาแบบนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเพียงว่าไร้สาระ
งานเลี้ยงจบลง ก่อนจะกลับ ลู่ซินเหอก้มหน้าพูดกับเสิ่นถิงสองสามประโยค กำชับให้เธอจัดการความร่วมมือระหว่างตระกูลลู่และตระกูลฟู่ให้สำเร็จก่อนสิ้นเดือนหน้า
เสิ่นถิงไม่ได้มีความตั้งใจที่จะต้องตอบตกลงอะไร ความร่วมมือแบบนี้ ถ้าทำได้ก็ทำ ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน
กลับถึงบ้าน เสิ่นถิงถอดรองเท้าส้นสูงออก ก็ได้ยินเสียงฟู่หยุนเช่อถามจากข้างหลัง "ผ้าคลุมไหล่เธอล่ะ?"
"ผ้าคลุมไหล่?" เสิ่นถิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็จำอะไรขึ้นมาได้ ตบมือแล้วพูดว่า "ฉันลืมไว้ที่ระเบียงชั้นสอง"
เธอมีนิสัยชอบวางของลืมไว้ที่ต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก
ฟู่หยุนเช่อเม้มริมฝีปากแน่น เก็บรองเท้าส้นสูงที่เธอถอดทิ้งไว้ใส่ตู้รองเท้า "ลืมก็ลืมเถอะ"